Öğrenime Katkı Burs Duyurusu

2021-2022 Öğrenim Yılı “Öğrenci Katkı Bursu” için başvuru 02-24 Eylül tarihleri arasında internet üzerinden imecedostluk@gmail.com e-posta adresine yapılacaktır.

İMECE-DER Yönetim Kurulu

Vatan İşhanı No:602 Kat:6 Konak/İZMİR
Telefon: 0 232 854 02 94 – 0 536 402 06 28
E-Posta: imecedostluk@gmail.com

İMECE-DER ÖĞRENCİ BİLGİ FORMU

Kimlik Fotokopisi-Kimlik Bilgileri

Okul Bilgileri
Devam ettiğiniz Lisenin
Adı:
İlçesi:
Bitirdiğiniz Lisenin Adı:
Bitirme yılı:
Bitirme Dereceniz:
Üniversiteye hazırlıkta dersaneye devam ettiniz mi?
Dersanenin Adı:

Devam Edeceğiniz Okulun Adı:
Bölümünüz:
Kaçıncı sınıf:
Okulunuz kaç yıllık öğrenim veriyor?
Gündüzlü mü?
2. Öğrenim mi?
Okulunuzun Bulunduğu İl :
llçe:

Öğrenim sırasında kalacağınız yer:
Aile   Yurt    Akraba    Arkadaş    Diğer:
Öğrenim Sırasında kalacağınız adres:
Kaldığınız yer için ödeme yapıyorsanız aylık toplam tutarı:

Aile Bilgileri
Anne-baba durumu
Beraberler    Boşanmış    Baba vefat    Anne Vefat
Ayrı iseler kiminle yaşıyorsunuz?
Adı:
Mesleği
Sosyal Güvenlik kurumu SSK   ES   Bağ-Kur
Birlikte yaşadığınız ebeveynin adı-telefon numarası:
Kardeş Sayısı (siz dahil):
Okumakta olan kardeş sayısı (siz dahil):
Devam ettikleri okullar ve sınıfları:

Evin geçimini kim sağlıyor? Baba   Anne   Diğer
Bakmakla yükümlü olduğu kişi sayısı:
Ailenin oturduğu ev kira mı?
Kira ise tutarı:
Eve giren gelir toplamı:
Ailenin başka geliri var mı?
Aile akraba ya da başka bir yerden maddi katkı alıyor mu?
Alıyorsa nereden ve tutarı:
Anne ya da babanızın vefatıyla size bağlanan bir maaş varsa tutarı:
Burs aldığınız kurumlar varsa isim ve burs tutarları:

Sağlık sorunuz var mı(kronik hastalık) ?
Kan grubunuz:
Aileniz ve sizin üyesi olduğunuz dernek, sendika..vb.

Sizinle ilgili ulaşabileceğimiz yakınınızın adı-soyadı, iletişim bilgileri

En son okuduğunuz kitaplar:
Hobileriniz; ilgi ve çalışmayı dilediğiniz alanlar:

Cep tlf,  watsapp kullanıp kullanmadığınız;
Belirtmek istediğiniz özel durumlar-notlar:

E-posta Adresiniz:
Cep Tlf No:
Size ulaşamadığımızda ulaşabileceğimiz kişilerin isim ve tlf numaraları:
İmece çevresinden size referans olabilecek kişi(ler)nin adı soyadı (doldurulması zorunludur):
Verdiğim bilgilerin doğruluğunu; durum değişikliği olursa anında bilgi vereceğimi kabul ediyorum.
Saygılarımla..

İsim Soy isim
İmza Tarih

Saygılarımla..

 

*Bursa hak kazanan öğrenciler 8 Ekimde belirlenmiş olacak ve cep msj yoluyla öğrenciye iletilecektir.

Burs alan her öğrencinin her dönem sonu transkripini Kurumumuza iletmesi; formdaki bilgilerde değişiklik olması durumunda bir hafta içerisinde Kurumumuzu bilgilendirmesi gerekmektedir.

İlk ödeme Ekim 2021 üçüncü hafta sonunda olup, haziran dahil her ayın üçüncü haftası yapılacaktır.

 

 

1 Mayısa Doğru

Covid-19 Virüsünün dünyadaki tüm insanları etkilediği ve yeni yaşam biçimleri ürettiği koşularda, 1 Mayıs yaklaşıyor. Ülkemizde işçi sınıfı ve tüm emekçiler fabrikalarda, işyerlerinde, tarlalarda üretmeye devam ediyorlar. Tekeci burjuvazinin temsilcisi, egemen sınıflar 65 yaş üstü ve 20 yaşa kadar olan insanlara sokağa çıkma yasağı koydu. Ancak bu yasaklama 20 yaş grubundaki işçiler, emekçiler ve tarım işçisi gençler için geçerli değil..Onlar çalışmaya ve üretmeye devam edecek. Yaş skalası açısından, üreten işçiler emekçiler fabrikalarda, atölyelerde, tarlalarda yaşamın her alanında, her gün yeniden üretmeye devam edecekler.

Kapitalizm ve devlet, Covid-19 virüsün yayılmasını önleyecek en önemli tedbirlerin başında gelen “Kişiler arasında fiziki teması kesme” kuralını fabrikalar, işletmeler ve tarlalarda uygulamamaktadır; İşçi sınıfının, emekçilerin ve onların ailelerinin sağlığı değil kapitalistlerin karı ve sermayelerini koruyup büyütmeleri önemlidir. İtalya, İspanya, Fransa, ABD, İngiltere’de de üretim durdurulmadığı için virüs çok yayılmıştır ve bugün on binlerce insanın yaşamını yitireceği beklenmektedir. 1 Mayısa doğru İşçi sınıfı ve tüm emekçilerin talebi, çalışması zorunlu olan işletmeler dışındaki tüm fabrika işletme ve işyerlerinde çalışmanın durdurulmasıdır.

Ülkemizde 11 Marttan bu yana görülen Covid-19 virüs salgını koşullarında kapitalizm ve devlet, işçilere ve emekçilere çalışmayı-üretmeyi dayatmıştır. Alınan önlemler yetersizdir, üretim ve çalışma yaşamı sürmektedir; bu nedenle salgının ivmesi artmıştır. Bilim çevreleri önümüzdeki iki aylık süreçte yeterli önlemlerin uygulanmasını zorunlu görmektedir. İktidar geç kalmıştır, önlemleri yetersizdir ve salgının gerisinden gelmektedir.

1 Mayısa doğru kapitalizmin ve devletin milyonlarca emekçi üzerindeki her türlü sömürüsüne, baskısına karşı mücadele ve dayanışma; düşük ücretlere, sendikalaşma ve sendika seçme hakkına dönük işten çıkarmalara, baskı, moobinge karşı güçlerini birleştirme çabasıyla bütünleşmiştir. Bu mücadele aynı zamanda, işçi sağlığı için güncel olarak Covid-19 a karşı gerekli önlemlerin alınmasıdır. Fabrikalarda, işletmelerde, işyerlerinde üretimin durdurulması istenmektedir. İşçilerin, emekçilerin ve ailelerinin sağlıklı kalmaları için üretimin durdurulması şiarı bir çok fabrikada, işletmede, işçiler, emekçiler sendikalar, meslek örgütleri, tıp ve bilim çevrelerince zorunlu görülmektedir. Siyasi iktidar ise işçilerin, emekçilerin ve sendikaların meslek örgütlerinin ve bilim insanlarının sesine kulaklarını tıkamıştır.

Covid-19 salgını koşullarında da sermaye fabrikalarda, tarlalarda işçileri örgütsüz, sendikasız olarak düşük ücretle çalıştırıyor. İşçi, emekçi havzaları işçi cehennemine dönüşmüş; sigortasız, sendikasız, uzun çalışma saatleri içerisinde milyonlarca işçi neredeyse köleleştirilmiş durumdadır. Covid-19 salgınını engellemenin ve milyonlarca işçi ve emekçinin yaşamını kurtarmanın yolu, işçi sınıfı ve emekçilerin güçlerini birleştirmesi ve mücadelesiyle mümkündür. Siyasi iktidar ve sermaye grupları, işçi sınıfının, emekçilerin ve bilim çevrelerinin haklı ve yaşamsal taleplerine kulak vermeli ve gerekli önlemleri almalıdır.

1-Sokağa çıkma yasağı ilan edilmeli, COVID-19’a karşı mücadele kapsamında, güncel ihtiyaçlara cevap veren, zorunlu ve acil mal ve hizmet üretimi hariç olmak üzere, bütün fabrika ve işletmeler kapatılmalı; en az 15 gün süreyle, iş yerleri tatil edilmelidir. İşçilerin, emekçilerin dolayısıyla ailelerinin sağlığı korunmalı ve salgının yayılma hızı önlenmeli; bu süre içinde işçilere ücretli izin verilmelidir.
2-Ülkemizde işçilerin ücretinden yapılan kesintilerle oluşturulan işsizlik fonunda biriken 130 milyar TL aşan parayı, hükümet, ücretli izne çıkarılan işçilerin ücretlerinin bir bölümünü ödemek için kullanmalıdır. Küçük ve orta düzeyde işletmelerin işçilik payını önemli oranda devlet ödemelidir.
3-İşten çıkarmalar, ücretsiz izin uygulaması yasaklanmalıdır. COVID-19 salgınının yeni bir işsizlik dalgasına yol açmaması, işin ve işçinin gelir sürekliğinin sağlanması için, COVID-19 ile mücadele döneminde, işverenin iş sözleşmesini fesih imkânı askıya alınmalıdır. İşten çıkarılmaların ve işlerin durdurulmasının yol açacağı gelir kaybına karşı, İşsizlik Sigortası Fonu kaynakları hızla devreye sokulmalı, işsizlik ödeneği ve kısa çalışma ödeneğinden yararlanmak için, işçi açısından gerekli olan koşullar kaldırılmalıdır.
İşten çıkarılmaların izlenmesi ve yasaklanması için Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı nezdinde Üçlü Danışma Kurulu bileşimine uygun bir izleme ve denetim mekanizması kurulmalıdır. İşsizlik maaşının süresi uzatılmalı, salgın süresince işsiz yurttaşlara yaşayabilir bir ücret yardımı yapılmalıdır.
4-Yoksul yurttaşların temel ihtiyaçları devlet tarafından karşılanmalıdır. Sağlık yardımı almakta olan 10 milyon dolayındaki “kayıtlı yoksullara” asgari geçim endeksine uygun bir maaş ödenmelidir.
5-En düşük emekli aylığı asgari ücret düzeyine çıkarılmalıdır. Korona virüsle mücadele döneminde, risk grubundaki kesimlerin ücretlerine 1000 TL ek destek yapılmalıdır.
6- Elektrik, su, doğalgaz, iletişim faturaları ve konut, taşıt kredileri ile kredi kartı borçları, salgın riski boyunca faizsiz olarak ertelenmelidir.
7-Öğrenci yurtları ücretsiz olmalı, öğrencilerin yurt borçları silinmelidir.
8-Çiftçi borçları ve ihtiyaç kredileri, faizleri silinerek taksitlendirilmelidir.
9-Büyükşehirlerde ve illerde Covid-19 hastaneleri ve yurttaşların diğer sağlık sorunları için gidecekleri hastaneler de belirlenmeli ve açıklanmalıdır.
10-Devlet hastaneleri ve özel hastaneler Covid-19 hastalarına ücretsiz sağlık hizmeti vermelidir. Buna uymayan özel hastaneler kamulaştırılmalı. Sağlık alanı ticari kar alanı olmaktan çıkarılmalı, sağlığa eşit erişim ücretsiz olarak sağlanmalıdır.
11-Salgın sürecinde, özel sağlık kuruluşları kamu kontrolüne geçirilmelidir.. Halka yaygın bir şekilde test yapılmalı, hasta olanlar saptanarak tedavi edilmelidir. Test sonuçlarının açıklanmasında ve salgınla ilgili siyasi iktidar şeffaf olmalı ve halktan hiçbir şey gizlenmemelidir.
12-Salgında hastalanma ve yaşamlarını kaybetme riski olan hekimler ve diğer sağlık çalışanlarının ekipman eksiklikleri hızla ve ivedilikle giderilmeli ve Covid-19 testi öncelikle sağlık emekçilerine yapılmalıdır. Kamu-özel bütün sağlık kurumlarında Covid-19 hastalarıyla temas ya da temas şüphesi olan hekim ve sağlık çalışanlarından başlanarak bütün sağlık çalışanlarının testlerinin hızla tamamlanmalıdır.
13-Covid-19 hastahanelerindeki sağlık çalışanlarının sosyal çevrelerini de hastalığa bulaştırmalarını engellemek için mesai sonrası kalacakları mekanlar belirlenmelidir. Ölümlerin artması ile hekimlere ve sağlık çalışanlarına yönelik şiddetin artacağını öngörerek, gerekli tedbirler alınmalıdır. Yargı süreci işletilmeden ‘Kanun Hükmünde Kararnamelerle’ işlerinden atılan tüm sağlık çalışanları, akademisyenler ve diğer KHK’li kamu emekçileri işlerine dönmeli;
14-Fahiş fiyatlarla stok, ortalama kar marjının üzerinde zam yapanlara göz yumulmamalı, denetimler artırılmalı, fırsatçılık yapanlara yaptırımlar uygulanmalı;
15-İşçilerin ve emekçilerin temel gıda ve hijyen maddelerine erişimi için kamu kaynaklarına başvurulmalıdır. Virüsten koruyucu ürün ve malzemeler (maske, kolonya,klorak, sabun vb.) başta dar gelirliler olmak üzere halka ücretsiz dağıtılmalıdır.
16-“Evde kalma” nedeniyle kadına ve çocuklara yönelik ev içi şiddetin görünmez kılındığı koşullar yaşanmakta, kadınlar umarsız bırakılmaktadır. Şiddet çağrısı alındığında şiddet uygulayan erkekler öğrenci yurtlarında ayrı bir bölüme yerleştirilmeli, evden uzaklaştırma uygulanmalıdır. İstanbul Sözleşmesi,6284 Sayılı Yasa ve kadınların nafaka hakkı titizlikle uygulanmalıdır..
17- Mülteci geri gönderme merkezlerinde gerekli tedbirler maksimum düzeyde alınmalı, bu merkezlerde olmayan mültecilerin konut, hijyen ve temel gıda malzemesi temini kamu kaynaklarıyla sağlanmalıdır.
18- Devlet salgını bahane ederek yurttaşlar üzerindeki gözetim ve denetim ağlarını baskıya dönüştürülmemelidir. Virüs tehlikesinin getirdiği günlük yaşamdaki bazı kısıtlamalar, güdük temel hak ve özgürlüklerin ortadan kaldırılması, baskı ve bireysel özgürlüklerin, kişilik haklarının ihlaline yol açmamalıdır. Yurttaşların temel hak ve özgürlüklerini kısıtlayan tüm uygulamalara son verilmeli, internet ortamındaki ifade ve düşünce özgürlüğü ve haber alma haklarına yönelik tüm yasaklamalar, cezalandırılmalar kaldırılmalı.
19- Savaş koşullarında Covid-19’un artacağı düşünülerek, siyasi iktidar emperyal isteklerini bir yana bırakarak, Suriye’deki ve Libyada’daki askeri birlikleri geri çekmeli ve komşu ülkelerle; karşılıklı saygı, içişlerine karışmama ve barış politikası izlemelidir.
20-Öncelikle cezaevlerinde tutukluların hızla tahliyesi sağlanmalı; yaşam hakkı ve ifade özgürlüğü esas alınarak siyasi tutuklular, gazeteciler, hasta mahkûmlar, yaşlılar ve çocuklar tahliye edilmeli, infazlar ertelenmelidir.
21- Çoğu yabancı sermayeyle ortak olan petrol ve maden şirketleri, elektrik santralleri, kar hırsıyla dağları, ormanları, akarsuları, börtü böceği doğal ve kültürel değerlerimizi tahrip etmiş, etmeye de devam etmektedir. Kapitalizm yaşam alanlarımızı, havamızı, suyumuzu, havamızı zehirlemekte, yok etmektedir. Salgın koşulları fırsata çevrilerek doğanın tahribatı devam etmektedir. Tüm canlıların ve çocuklarımızın geleceğini karartanlar, doğa ve çevre savunucularının yolunu kesmekte, bu alanlara girmelerini, halkla bütünleşerek sorunların saptanmasını, çözüm yollarının birlikte üretilmesini engellemektedirler. İşçilerin emekçilerin, halkımızın ve çocuklarının sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı, doğal ve kültürel değerlerimizi korumaya yönelik mücadelesi her alanda sürecektir. Bu salgın ekolojik dengenin, tüm çeşitliliği, canlılarıyla sürdürülebilir ve geleceğe devredilebilir doğanın önemini bir daha göstermektedir. Bu ders herkes tarafından iyi anlaşılmalıdır.
22- İllerde bilim kurulları oluşturulmalı, ilçe bazında belediyelerin ve muhtarlıkların da içinde yer aldığı, demokratik kitle örgütü, meslek odaları ve sendika temsilcilerinin ve muhalif siyası partilerin de katıldıkları kriz masaları kurulmalı, bilgilendirme, değerlendirmeler ve çözüm mekanizmaları birlikte oluşturulmalıdır.

Kapitalizm doğası gereği krizde, salgın koşullarında bu kriz daha da ağırlaştı, ağırlaşıyor, kendi kendinini tüketiyor; kendisine bu krizden çıkış yolu bulmaya çalışıyor. Bütün ülkelerdeki kapitalist devlet yöneticileri panik halindeler. Sermayelerini büyütme, karlarını arttırmanın, üretim maliyetlerini düşürmenin yeni yollarını arıyorlar. İnsan olmadan üretim, üretim fazlası olmadan kar olamaz. Kapitalistler ve devlet ‘üretim sürmelidir, salgın olsa da üretim durmamalıdır’ diyor. İşsizlikte işçi bulmak kolay, işçiler ücretli köle! Yani sermayedarlar sömürü ve kar hırslarından vazgeçmiyorlar.

Bu durumda İşçi sınıfı ve emekçiler kendileri için cehennem olan bu sistem karşısında yeni bir dünya özlemini daha çok hissedecek, isteyecek ve düşleyecekler. Kapitalizmin yerine, baskının, zulmün, sömürünün olmadığı yeni bir dünya gelecek. Bilime inanmayan ve onun aydınlatıcı yolundan yürümeyenlerin sonu gelecek.. Ancak yalnızca sınıf bilinçli ve örgütlü işçiler ve emekçiler çürümüş kapitalizme darbeyi indirebilecek. Yalnızca sınıf bilinçli ve örgütlü işçi sınıfı, emekçiler sahte değil, gerçek özgürlüğü kazanacak. Yalnızca sınıf bilinçli ve örgütlü işçiler, emekçiler sermayenin ve faşizmin düzeni yerine işçi sınıfı ve emekçilerin iktidarında aydınlık bir Türkiye’yi kuracaklar.

1 Mayısa doğru, büyük insanlığın kurtuluşu için, sermayenin boyunduruğu altında çalışan bütün halkların sağlığı, geleceği için, daha insanca çalışma ve yaşam koşullarını elde etmek için örgütlenme ve mücadele etme hakkı için yürütülen büyük mücadele ve dayanışma kazanacak!

Yaşasın İşçi sınıfı ve Emekçilerin Dayanışması!
Yaşasın İşçilerin Birliği Halkların Eşit Kardeşliği!
Barış İçin Savaşa, Kapitalizme ve Faşizme Hayır!
Yaşasın Birlik Mücadele ve Dayanışma
Yaşasın 1 Mayıs

Yaşamın kaynağı toplum sağlığıdır,halkın talepleri yaşamsaldır. Halkın talepleri gerçekleştirilmelidir.

Tüm dünyada küresel salgın halini alan ve ülkemizde varlığı 11 Marttan bu yana görülmeye başlanan Koronavirüs (Covid-19) salgını karşısında siyasi iktidar yetersiz kalmış, salgına karşı acil önlemler alınmamıştır. Siyasi iktidarın açıklamalarında çalışanların hakları, kadınlar ve yoksullarla ile ilgili bir önlem bulunmuyor.

Fabrikalarda, işletmelerde ve işyerlerinde işçiler, emekçiler toplu olarak çalışmaya devam etmektedir. Fabrika ve işletmeler bazındaki önlemlerin en olumlusu hijyen kurallarına uymakla sınırlıdır. Virüsünün yayılma ivmesi yüksektir. Alınan önlemlerle sorunun aşılması olanaklı değildir.

Bütün fabrikalarda, işletmelerde, organize sanayi sitelerinde, şantiyelerde, üretimin ve işin durdurulması önem taşımaktadır. Bugün salgının durdurulması sadece 65 yaş üstünün sokağa çıkmamasını istemekle engellenemeyeceği İtalya ve İspanya örneklerinden görülmektedir. Ve bu yaşanmışlıklardan gerekli dersler çıkarılarak derhal sokağa çıkma yasağı ilan edilmelidir.

Bunun için siyasi iktidar, Covid-19 salgınını önlemek için fabrikalar, işyerleri, şantiyelerdeki faaliyeti durdurmalıdır. İşçiler ücretli izne çıkarılmalıdır. Acil ve zorunlu işlerin yapıldığı işyerleri dışında diğer tüm işyerlerinin faaliyetlerini durdurarak çalışanlarını ücretli izne çıkarmalıdır.

Ülkemizde işçinin ücretinden kesilen paralarla oluşturulan işsizlik fonunda birikmiş 130 milyar lira bulunmaktadır. Hükümet, işçilerin maaşında kesilen primlerle oluşan işsizlik
fonunda biriken bu parayı, ücretli izne çıkarılan işçilerin ücretlerinin bir bölümünü ödemek için kullanmalıdır. Küçük ve orta düzeyde işletmelerin işçilik payını önemli oranda devlet ödemelidir.

İşten çıkarma, ücretsiz izin uygulaması yasaklanmalıdır.

Sokağa çıkma yasağı ilan edildiğinde yurttaşların temel ihtiyaçları devlet tarafından karşılanmalıdır.

Sağlık yardımı almakta olan 10 milyon dolayındaki “kayıtlı yoksullara” asgari geçim endeksine uygun bir maaş ödenmelidir.

En düşük emekli aylığı asgari ücret düzeyine çıkarılmalıdır. Korona virüsle mücadele döneminde 1000 TL destek eklenerek risk grubundaki bu kesimler korunmalıdır.

Konut ve taşıt kredileri ile kredi kartı borçları ve elektrik, su, doğalgaz ve iletişim faturaları salgın riski boyunca faizsiz olarak ertelenmelidir.

Öğrenci yurtları ücretsiz olmalı, öğrencilerin yurt borçları silinmelidir.

Çiftçi borçları ve ihtiyaç kredileri, faizleri silinerek taksitlendirilmelidir.

Büyükşehirlerde ve illerde Covid-19 hastaneleri ve yurttaşların diğer sağlık sorunları için gidecekleri hastaneler de belirlenmeli ve açıklanmalıdır. Devlet hastaneleri ve özel hastaneler Covid-19 hastalarına ücretsiz sağlık hizmeti vermelidir. Buna uymayan özel hastaneler kamulaştırılmalıdır. Salgın sürecinde, özel sağlık kuruluşları kamu kontrolüne geçirilmelidir.. Halka yaygın bir şekilde test yapılmalı hastalar tesbit edilmelidir. Test sonuçlarının açıklanmasında ve salgınla ilgili siyasi iktidar şeffaf olmalı ve halktan hiçbir şey gizlenmemelidir.

Salgında hastalanma ve yaşamlarını kaybetme riski olan hekimler ve diğer sağlık çalışanlarının ekipman eksiklikleri giderilmeli ve Covid-19 testi öncelikle sağlık emekçilerine yapılmalı ve kamu-özel bütün sağlık kurumlarında Covid-19 hastalarıyla temas ya da temas şüphesi olan hekim ve sağlık çalışanlarından başlanarak bütün sağlık çalışanlarının testlerinin hızla tamamlanması, yurttaşların sağlıkları açısından da önem kazanmıştır. Covid-19 hastahanelerindeki sağlık çalışanlarının sosyal çevrelerini de hastalığa bulaştırmalarını engellemek için mesai sonrası kalacakları mekanlar tesbit edilmelidir. Ölümlerin artması ile hekimlere ve sağlık çalışanlarına yönelik şiddetin artacağını öngörerek gerekli tedbirler alınmalıdır. Yargı kararı olmadan ‘Kanun Hükmünde Kararnamelerle’ işlerinden atılan tüm sağlık çalışanları ve akademisyenler işlerine dönmelidir.

Fahiş fiyatlarla stok, ortalama kar marjının üzerinde zam yapanlara göz yumulmamalı, denetimler artırılmalı, fırsatçılık yapanlara yaptırımlar uygulanmalıdır.
İşçilerin ve emekçilerin temel gıda ve hijyen maddelerine erişimi için kamu kaynaklarına başvurulmalıdır. Virüsten koruyucu ürün ve malzemeler (maske, kolonya,klorak, sabun vb.) başta dar gelirliler olmak üzere halka ücretsiz dağıtılmalıdır.

“Evde kalma” nedeniyle kadına ve çocuklara yönelik ev içi şiddetin görünmez kılındığı koşullar yaşanmakta, kadınlar umarsız bırakılmaktadır. Şiddet çağrısı alındığında şiddet uygulayan erkekler öğrenci yurtlarında ayrı bir bölüme yerleştirilmeli, evden uzaklaştırma uygulanmalıdır.

Salgın süresinde doğalgaz, elektrik, su ve internet ücretsiz sağlanmalıdır.

Mülteci geri gönderme merkezlerinde gerekli tedbirler maksimum düzeyde alınmalı, bu merkezlerde olmayan mültecilerin konut, hijyen ve temel gıda malzemesi temini kamu kaynaklarıyla sağlanmalıdır.

Devlet salgını bahane ederek yurttaşlar üzerindeki baskı, gözetim ve denetim ağlarını yaygınlaştırmamalıdır. Virüs tehlikesinin getirdiği günlük yaşamdaki bazı kısıtlamalar, güdük temel hak ve özgürlüklerin ortadan kaldırılması ve açık bir faşizme geçilmesine yol açmamalıdır. Yurttaşlar temel hak ve özgürlüklerini kısıtlayan tüm uygulamalara son verilmeli, internet ortamındaki ifade ve düşünce özgürlüğü ve haber alma haklarına yönelik tüm yasaklamalar kaldırılmalıdır.

Tüketici, konut ve taşıt kredileri ile kredi kartı borçları ve elektrik, su, doğalgaz ve iletişim faturaları günlük olağan yaşama geçinceye dek ertelenmelidir.

Savaş koşullarında Covid-19’un artacağı düşünülerek, siyasi iktidar emperyal isteklerini biryana bırakarak, Suriye’deki ve Libyada’daki askeri birlikler geri çekmeli ve komşu ülkelerle; karşılıklı saygı, içişlerine karışmama ve barış politikası izlemelidir.

Öncelikle cezaevlerinde tutukluların hızla tahliyesi sağlanmalı; yaşam hakkı ve ifade özgürlüğü esas alınarak siyasi tutuklular, gazeteciler, yaşlılar, hasta mahkûmlar ve çocuklar tahliye edilmeli, infazlar ertelenmelidir.

Yerellerde, il/ilçe bazında belediyelerin ve muhtarlıkların da içinde yer aldığı demokratik kitle örgütü, meslek odaları ve sendika temsilcilerinin ve muhalif siyası partilerinde içinde yer aldığı kriz masaları kurulmalıdır.

Bu zor süreçte inisiyatif sadece siyasi iktidarda olmamalı, muhalefet partilerinin ve demokratik kitle ve meslek örgütlerinin toplumsal rol ve sorumluluğu artırılmalı, salgınla ilgili önlemlerin alındığı il ve ilçelerde bilim kurulları oluşturulmalı, başta tabip odaları olmak üzere meslek örgütleri, sendikaların ve siyasi partilerin bu kurullarda temsili sağlanmalıdır.

WORKERS OF SF TRADE AND KALE PRATT&WHITNEY ARE NOT ALONE!


WORKERS OF SF TRADE AND KALE PRATT&WHITNEY ARE NOT ALONE!

Four woman workers of the SF Trade Textile Plant have been picketing at the entrance of the Gaziemir Free Zone for 143 days for being involved in union activities.

The unionization of workers in the Kale Pratt&Whitney Aero Engine Industries, a joint venture between the Turkish Kale Group and the American Pratt&Whitney primarily for making engine parts for the F-35 fighter, spurred the capitalist bosses to action.

When workers in the Kale Pratt&Whitney Aero Engine Plant joined the All Metal Workers Union, the employer terminated 94 workers.

The plant management had effectively reduced wages to minimum wage with low raises, and had started to engage in mobbing against workers after the S-400 crisis with the US. As a result, the workers began to organize under the All Metal Workers Union, a member of DİSK. When the workers exercised their constitutional right and joined the union, the first move was to terminate 7 workers one night, for no reason. The terminated workers staged a demonstration in front of the plant. The workers who expressed support for their fired colleagues were terminated themselves within a few days. Soon, 94 workers had been fired. Then, the plant manager called the workers to a meeting and offered to re-hire them on the condition that they resign from the union. When the workers refused, they responded with threats and insults. The workers started a sit-in on February 29 at the entrance of the Aegean Free Zone to fight for their right to unionize.

The workers fight against the usurping of their legal and legitimate right to unionize, while the employer terminates workers for various reasons. It all boils down to a smear campaign using cherry-picked articles of the labor law, designed to make the employer look righteous on a legal basis. This is not new to the capital: it is a tested method used to break unionization. To prevent unionization among workers, they will identify union members and fire them using various excuses. This plays out once again in the SF Trade and Kale Pratt&Whitney Aero Engine plants.

The bosses of Kale Pratt&Whitney Aero Engine plant fire unionized workers on the one hand, while hiring new and non-union workers on the other to prevent the union from gaining majority. The forces of labor and democracy are obligated to defend the acquired rights of the working class against unlawfulness and injustice, and to rise in solidarity with the working class.

The workers and laborers will expose capitalist bosses for the frauds they are. Today, SF Trade Textile workers are at resistance at the entrance of the Gaziemir Free Zone, and Aero Engine workers are at resistance at the Izmir Fair Gate of the Free Zone. The working class and all people in support of labor stand with the textile and aero engine workers; they support them in solidarity, helping them feel that they are not alone. The justice of time will favor the workers. Workers who resist will finally and rightfully prevail. We stand with workers who recognize the power of organized struggle, who defy the capital and take a step for unionization.

Workers who resist and fight are not alone. The workers, laborers, friends of labor, and the makers of all value stand with them. 11.03.2020

Glory to the working class!
Glory to the workers’ resistance!

İmece Friendship Solidarity Association

YEREL YÖNETİM ANLAYIŞIMIZ VE TALEPLERİMİZ

YEREL YÖNETİM ANLAYIŞIMIZ ve TALEPLERİMİZ

Kente yönelik politika ve uygulamalarda, insan hakları, kentli hakları, kent insanları arasında kardeşlik-barış iklimi, birlikte yaşama, engelli, hasta, çocuk ve kadına duyarlı planlama, yerellerde hizmetlere eşit erişim, insan ve çevre sağlığı gibi kriterler temel referanslar olmalıdır.

Kentlerin sahibi o kentte yaşayan halktır ve yerel yöneticilerin demokratik biçimde seçilmesi ve başarısızlıkları durumunda geri alınması esas olmalıdır. Seçimler gibi, kente dair kararlar da kentlilerin katılımcısı olduğu demokratik süreçler, mekanizmalar  işletilerek alınmalıdır.

Fiziksel, doğal, tarihi ve kültürel değerleri korumak ve geliştirmek, koruma ve kullanma dengesini sağlamak, ülke, bölge ve şehir düzeyinde sürdürülebilir kalkınmayı desteklemek, yaşam kalitesi yüksek, sağlıklı ve güvenli çevreler oluşturmak  merkezi yönetimin olduğu kadar yerel yönetimlerin de görevidir.

Kentimiz İzmir’in yapılan araştırmalardaA beş bin yıl öncesine kadar uzanan bir tarihi vardır. Yıllarca süren çalışmalarla ortaya çıkan tarihi mirasına sahip çıkan, bu mirası bilimsel temelde ciddi araştırmalarla zenginleştirici projeler üreten bir yerel yönetim anlayışı,  kentin tüm kültür ve doğal varlıklarını geleceğe taşıyabilir.

Kent yönetimine talip olan başkan adayları ve meclis üyelerinin kentin sorunlarının çözümü konusunda önerilerde bulunması bir program ortaya koyması kuşkusuz önemli, ancak yeterli değildir. Sermayeye karşı emekçi halkın çıkarlarını savunan  yerel yönetim adayları, tekellerin, uluslar arası ya da yerli sermaye gruplarının değil halkın taleplerini, çıkarlarını savundukları ölçüde halkın desteğini ve sevgisini kazanabilirler. Sermaye partilerinin adaylarından ayıran başlıca farklılık da ekonomik, sosyal ve siyasi demokrasi taleplerini savunması, buna uygun politikaları geliştirerek uygulamasıdır.

Kentimiz özellikle son yıllarda yoğun göç almış; hızla nüfusu artmıştır. Kentin  kamu yararından uzak sermaye odaklı planlanması gelecekte, hava kalitesi daha da kötü, yaşam standartları düşük, yeşil alanları  olmayan, ranta odaklı yapılaşma  ve ulaşım sorunları yaratmıştır.

‘‘ Körfez Tüp Geçiş Projesi, henüz yapım aşamasında olan İstanbul Otoyolu ile Çiğli’de sulak alanların ve Kuş Cennetinin olduğu bölgeden güneyde doğal sit statüsü değiştirilen İnciraltı ve Çeşme yarımadasını birbirine bağlayacaktır.” Bu proje Gediz deltasındaki kuş türlerinin yoğun bulunduğu bölgede sulak alanların tasfiyesi ile kuş, bitki, memeli hayvan, çeşitli kelebek türleri yok edilerek, ekolojik dengeleri tahrip edecek, betonlaşmaya yol açacak ve plan değişiklikleri ile yüksek rant artışlarının önünü açarak kıyıları betona teslim eden bir kentin yolunu açacaktır.’’(1) İzmir’in tarihi, kültürel ve doğal değerleri-zenginlikleri rant için tasfiye edilmiş olacaktır. İzmir’in İstanbul olmasını istemiyorsak bu ‘‘ihanet’’ projelerine karşı durmak İzmir’i yönetecek başkanların öncelikli görevidir.

Doğa Derneği’nin de içinde yer aldığı “İzmir’e Sahip Çık” platformu’nun da önerdiği, desteklediği 15 Şubat 2019 günü yeryüzünün en zengin ve benzersiz doğal alanlarından biri olan İzmir’in Gediz Deltası’nın UNESCO Dünya Doğa Mirası ilan edilmesi için çalışmalar hızla başlatılmalı; bu konuda yapılmakta olan çalışmalar desteklenmelidir.

Alsancak’taki tarihi Elektrik Fabrikası’nın arazisiyle birlikte,  Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından Devlet İhale Kanunu’nun kısıtlamalarına tabi olmadan satışa çıkarılması engellenmelidir. İzmir 1 No’lu Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu’nun 8 Ocak 1998 tarihli kararıyla ‘Korunması Gerekli Kültür Varlığı’ olarak tescillendiği temel alınmalı; 1943 tarihinde kamulaştırılarak İzmir Belediyesi’ne devredilen sahanın tekrar İBB’ye devri için meslek odaları ile kentliler birlikte kenti savunmalıdır.

Bayraklı bölgesini çok katlı beton blokların ısı adaları oluşturarak ekolojik dengeyi bozmasına engel olunmalı, kentin tarihi ve doğal dokusuna aykırı projelere onay verilmemelidir.

Egemen iradenin, siyasi iktidarın kürt sorunundaki şiddet yanlısı ırkçı, ayrıştırıcı, düşmanlaştırıcı, yandaşlarını kayırmacı politikalarına karşı kent düzeyinde eşitlikçi, özgürlükçü, yerel hizmetlerin  gerçekleşmesinde yoksul-dar gelirli yerleşimlere öncelikli, barışçıl ve demokratik projeler üretilmelidir.

Yönetime aday olanlar, alevilerin, farklı din, mezhep ve kültürlerin inanç özgürlüğünü ayrımsız savunmalıdır. İbadet mekanlarının restorasyonu desteklenmeli, güvenlikli kılınmalıdır Yönetmeye aday olanlar, sendikalaşmayı, sendika seçme özgürlüğünü, taşeron uygulamasına karşı kadrolu-güvenceli çalışma hakkını esas alan anlayış ve uygulamaların savunucusu olmalıdır.

Belediye emekçilerinin kadrolu, güvenceli istihdamını esas almalı, liyâkattan taviz verilmemeli, sendikaları tahakküm altına almaya çalışmadan, eşit ilişki kurabilmelidir. Sendikaların ve demokratik kitle örgütlerinin İzmir’de yerel demokrasinin gelişiminin bir parçası olduğu bilinmelidir. Kocaoğlu döneminde kadrolu olabilmek için hukuk yoluna başvuran ve işinden atılan tüm işçilerin yeniden iş başı yapmalarını sağlayacak adımlar atılmalıdır.

696 Sayılı kanun Hükmün’de kararnameyle  belediyelerde çalışan şirket işçileri, süresiz işçi statüsüne geçirilmişti.. Bu işçilere 2020 yılına kadar toplu iş sözleşmesi yapılmayacak, kadrolu işçi gibi 4 ikramiye verilmeyecek ve sosyal-ekonomik haklardan yararlanamayacaklar. Bu işçilere sadece düşük bir zam öngörülmektedir. Bu kararname eşitlik ilkesine aykırıdır. Kadroya geçirilme adı altında işçilerin ekonomik ve sosyal hakları gasp edilmiştir. Yerel yönetim adayları bu kararnameye karşı çıkmalı ve işçilerin ekonomik ve sosyal haklarını savunulmalı, eşitlik ilkesini temel almalıdır.

Toplu İş Sözleşmeleri (TİS) nin sendika, sendika olmayan iş kollarında işçi temsilcileriyle yapılmasını savunulmalı; grev hakkının önündeki engelleri kent bazında yok saymalıdır. Kıdem tazminatı hakkını güvenceye almalı; kiralık işçilik uygulamalarına karşı çıkmalıdır.

Çalışanlar arasında cinsiyet eşitliğini savunmalı; özellikle kariyer, kadro yükseltmede pozitif ayrımcı, ücret politikasında mutlak eşitlikçi olmalıdır.

Kentimizde kadın hak ve özgürlüklerine uygun koşulları oluşturmayı; kentin gecesi-gündüzüyle, toplu taşım araçlarıyla, sokaklarıyla güvenli kılıcı politikaları geliştirmelidir.

Gençliğin bilimsel-özerk-demokratik-parasız eğitim-öğretim hakkında her gün daha fazla artan eşitsizliğe karşı politikalar geliştirilmeli; barınma, ulaşım, beslenme konularında olanaklar yaratılmalıdır

Küçük üreticilere ve köylülere düşük oranlı kredi tahsisi, kooperatifleşme olanaklarını sağlamalı; Kooperatifleşmenin yaygınlaştırılması için üreticilere yardım ve destek politikaları (destekleme alımları) geliştirilmelidir. El emeği üretimi yapan kadınlara yerel pazarlarda ücretsiz  alanlar sağlamalıdır.

Tarım ve hayvancılığa yapılacak ekonomik destekleri yerel bütçe kaynaklarından yapmalı ve halka aracısız, ucuz beslenme olanaklarını sağlamalı; bunun için de üretim ve tüketim kooperatifleri kurulması için adımlar projelendirilmelidir.

Tarım emekçilerine yönelik bir ekonomik ve sosyal güvence ağı geliştirilmesini savunmalı; kırsal kesimde kadınlara yönelik özel bir sosyal güvenlik sistemini bu döngü içerisinde  projelendirilmesini savunarak uygulamasını gerçekleştirecek bir alan açmalıdır.

Tarım alanları, sulak alanlar, su kaynaklarının özelleştirmelere açılmasını, sermayeye bırakılmasına kararlılıkla karşı çıkmalıdır. Bu temelde HES, RES, Termik santrallerin yerlerini meslek örgütleri, uzmanlar ve yöre halkı ile belirlemeyi savunmalıdır. Güneş enerjisinden yararlanmanın yolları aranmalıdır.

Kentimiz yeşil alanlardan da il ve ilçe bazında otoparklardan da  yoksun durumdadır. Kentin yeşil alanları artırılmalı,ihtiyaçlar nüfus oarnında belirlenerek katlı otoparklar yapılmalıdır.

Hava kirliliği, araç yoğunluğu ve diğer nedenlerle yoğunlaşmıştır. Koah, astım, solunum yolu hastalıkları yüksek orandadır. Kentimizdeki hava kirliğini ortadan kaldıracak politikalar geliştirmek zorundayız.

Gıda güvenliğini denetimleri sıklaştırarak sağlamalı, BB bünyesinde araştırma laboratuarları kurmak projelendirilmelidir.

Yerel yönetimlerin ulaşım hizmetlerinden kar elde etmesi düşünülemez. Yerel yönetimler ulaşım hizmetini diğer gelirlerinden sübvanse etmelidir. Kentlerde ulaşım hizmetleri yerel yönetimlerin kamusal bir görevidir. Kentte yaşayan tüm yurttaşların toplu taşıma hizmetlerinden yararlanması asgari ücret esas alınarak yapılmalıdır.

Saygılarımızla

İmece-Der

 

  • İzmire Sahip Çık

 

 

 

Olcay Çınar


OLCAY ÇINAR
10.08.1952 De Mardin’in Cizre ilçesinde doğdu.
Babası jandarma astsubayı, annesi ev hanımıdır. Dört kardeşin en büyüğüdür. Babasının mesleği dolayısıyla ilk okulu Bingöl ün Kığı, Mersin in Gülnar ilçelerinde, ortaokulu Kütahya da; liseyi İzmir Eşrefpaşa Lisesinde okudu.
Liseden sonra Ege Üniversitesi Makine Mühendisliğini kazandı. İlk yıllarında yurtsever devrimci hareketle tanıştı. Buca da özerk demokratik üniversite mücadelesi verirken bir yandan da faşizme ve emperyalizme karşı mücadelede Halkın Kurtuluşu saflarında yerini aldı.
Üniversiteyi bitirdikten sonra DSİ’de makine mühendisi olarak çeşitli görevlerde bulundu.
Kamu çalışanlarının sendika hakkı için mücadele etti ve KESK in İzmir deki yapılanması için çok emek verdi; Kamu İktisadi Teşebbüsü kurumların özelleştirilmesine;TEK in özel şirketlere devrine karşı mücadelede ön saflarda yer aldı.
Sevgili eşi Şenol la üniversite yıllarında anti faşist mücadele içinde tanıştı, mücadelede birlikleri evlilikle sonuçlandı. Bir erkek çocukları oldu.
Yakalandığı amansız hastalık nedeniyle 09.08. 2016 da aramızdan ayrıldı.
Bizlerle yaşayacak.

10 Ekim Ankara Gar Katliamını Unutmadık, Unutturmayacağız. Sorumlularını Unutmayacağız, Affetmeyeceğiz..

10 Ekim Ankara Gar katliamının altıncı yılında  yitirdiklerimizin  anısına Alsancak Garı karşısındaki parkta  yaptırılan  ‘Hayat Çemberi’  anıtının açılışı yapıldı. 103 Can  anıldı..

Anmaya ve açılışa İzmir Emek ve Demokrasi Güçleri ve  İzmir Büyükşehir Belediyesi Başkanı Tunç Soyer,  Karşıyaka Belediye  Başkanı  Cemil Tugay, Konak Belediye Başkanı Abdül Batur,  Bornova Belediye Başkanı Mustafa İduğ, Balçova Belediye Başkanı Fatma Çalkaya, Gaziemir Belediye Başkanı Halil Arda, Selçuk Belediye Başkanı Filiz Ceritoğlu Sengel, Dikili Belediye Başkanı Adil Kırgöz, Kemalpaşa Belediye Başkanı Rıdvan Karakayalı CHP İzmir Milletvekli Kani Beko, Mahir Polat, HDP milletvekili Serpil Kemalbay  ve  sosyalist partilerin temsilcileri katıldı.

10 Ekim Ankara Garı saldırısında hayatını kaybedenlerin anısına  oluşturulan  “Hayat Çemberi” adı verilen ve  Alsancak Gar’ı  karşısındaki parkta   İzmir Büyükşehir Belediyesi tarafından  yaptırılan  anıtın açılışında,   İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Tunç Soyer,  “ Altı yıl önce, Türkiye’nin en büyük katliamlarından birini yaşadık.  Emek, Demokrasi  ve  Barış mitingi  terör eylemine dönüştü.  Barışın haykırıldığı esnada bu ses susturulmak istenmişti.   ‘Yaşam Çemberi’ ismi bu vefanın eseridir. Yitirdiğimiz canların emanetine koşulsuz şartsız sahip çıkarak onların hayalini gerçekleştireceğiz. Savaşa karşı barışı, baskıya karşı özgürlüğü ve sömürüye karşı emeği yılmadan ve korkmadan savunmaya devam edeceğiz” dedi.   Tunç  Soyer’in konuşmasından sonra  ‘Hayat  Çemberi’  anıt alanında bulunan yitirdiklerimizin fotoğraflarına  karanfiller bırakıldı, ardından yitirdiklerimiz için saygı duruşu yapıldı.

İzmir Emek ve Demokrasi Güçleri adına   açıklamayı Disk  Ege Bölge Temsilcisi  Memiş Sarı yaptı. Açıklama sırasında “Faşizme karşı omuz omuza”,   “Faşizme ölüm halka hürriyet”,  “Savaşa hayır barış hemen şimdi”,  “Karanlığa teslim olmayacağız”,  “10 Ekim’i unutma unutturma” , ” Gün gelecek devran dönecek katiller halka hesap verecek”, ” Kurtuluş yok tek başına, ya hep beraber ya hiçbirimiz”, “Savaşa hayır barış hemen şimdi”, “Faşizme ölüm tek yol devrim” , ” Katil Işid işbirlikçi AKP”, ” Onlara sözümüz barış olacak”  sloganları atıldı.

Açıklama metni şöyle;

“10 EKIM ICIN ADALET HERKES IÇIN ADALET

Değerli Basın Emekçileri, Değerli Aileler, Sevgili Dostlar;

7 Haziran 2015 Seçimleri sonrasında ülkeye egemen hale getirilmeye çalışılan şiddet ve korku iklimine karşı barışı, demokrasiyi ve emeğin haklarını savunmak için DİSK, KESK, TMMOB ve TTB olarak tüm yurttaşlarımızı “Emek, Barış ve Demokrasi Mitingi’ne katılmak üzere Ankara’ya davet etmiştik.

Yaptığımız çağrıya kulak veren on binlerce yurttaş emek, barış ve demokrasi özlemiyle Türkiye’nin dört bir yanından yola çıkmış ve Ankara Garı önünde buluşmuştu.

10 Ekim 2015 sabahında bu alanda yüreklerinde sevgi, gözlerinde gülümseme, dillerinde barış türküleri olan on binlerce kişi kardeşçe yan yana bulunuyordu. O karanlık dönemde hepimize umut veren bu coşkulu birliktelik saat 10’u 4 geçe birbiri ardına patlayan iki bomba ile kana bulandı.

IŞİD üyesi iki canlı bomba tarafından gerçekleştirilen kanlı saldırı sonucunda 104 arkadaşımız hayatını yitirdi. 500’ü aşkın yakın arkadaşımız yaralandı ve sakat kaldı.

Bombayı atan İŞİD Militanları görünse de katliamın gerçek azmettiricisinin bugünkü siyasal iktidar ve devlet güçlerinin olduğu o kadar açık ki !

Tıpkı Dersim, Çorum, Maraş, Sivas, Suruç katliamları gibi, her şey ortada Devlet üç maymunu oynuyor. O gün Ankara Garında buluşanlar, tüm bu katliamlar olmasın, savaşlar olmasın insanlar olmasın, bu ülkede artık insanlık filizlensin diyen Pir Sultanlar, Şeyh Bedrettinler, Deniz Gezmişler, Mahirler, İbrahim Kaypakkayalar, Demirci Kawalardı…

Türkiye tarihinin en büyük kitle katliamında kaybettiğimiz bütün arkadaşlarımızı saygı ve özlemle anıyoruz. Arkadaşlarımıza olan hasretimiz, her geçen gün daha da büyüyor.

 Değerli Basın Emekçileri, Sevgili Arkadaşlar,

Bildiğiniz gibi geçtiğimiz yıllarda, tutuklu sanıklar yönünden 10 Ekim Davası karara bağlandı ve 9 kişi hakkında 101 kez ağırlaştırılmış müebbet cezası verildi. Ayrıca, Ana dosyadan tefrik edilen firari sanıkların yargılandığı dosya, Türkiye’de ilk defa İnsanlığa Karşı Suç kavramının yargıya konu edilmiş dosyası oldu. Bu yönüyle 10 Ekim Katliamı, Türkiye siyasi tarihi ve yargı tarihi bakımından da kamuoyunu ilklerle buluşturan bir konumdadır.

Halihazırda ceza dosyası kapsamında 16’sı firari, biri tutuklu 17 sanık yönünden yargılama devam etmekte olup davanın duruşması; 24 Kasım’da Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nde görülecektir.

Nitekim, 5 yıldır katıldığımız her duruşmada, katliamda ihmali olan kamu görevlilerinin ve sorumlulukları bulunan siyasetçilerin de yargılanması gerektiğini dile getirdik. Ne yazık ki, geçen bu süreçte mahkeme heyetinin değiştiğine, katılan ve mağdur olanların sanık olarak addedildiğine, “adalet” isteyenlerin mahkeme salonlarından çıkarılmak istendiğine tanıklık ettik. Mahkeme salonlarında denk gelmediğimiz adalet, kamuoyu vicdanında da tecelli etmiş değil!

Ceza dosyası kapsamında dosyaya katılanlar olarak bizlerin talepleri ile damla damla kazandırılan deliller ile artık hepimiz biliyoruz ki; bugün 6. Yıl anmasını yaptığımız, devasa acılara karşılık gelen bu katliam önlenebilirdi. İki seçim arasında, 2015 yılının karanlık bir dönemine tekabül eden 10 Ekim Ankara Katliamı siyasi bir cinayettir.

Yakın tarihimizin en karanlık döneminin aydınlığa kavuşması için siyasetçileri de ellerine vicdanlarına koymaya, gerçekleri açıklığa kavuşturmaya çağırıyoruz: Türkiye’nin barış umuduna darbe vuran, insanları sokağa çıkamaz hale getiren 7 Haziran ile 1 Kasım 2015 seçimleri arasında yaşanan olayların sorumlusu kimdir? Bizim çocuklarımız neden öldürüldü?

Bilinmelidir ki, insanlığa karşı işlenen bu suçların faillerini gizleyenler, bu suçların ortağıdır. İktidarını korumak için toplumu kaos ve şiddet sarmalına sürükleyenleri asla unutmayacağız. Kardeşlerimizin hayatlarından, bizlerin acılarından oy devşirenleri asla affetmeyeceğiz.

 Değerli Basın Emekçileri, Sevgili Arkadaşlar,

Bildiğiniz gibi, 10 Ekim katliamı, kendinden önce aydınlatılmamış 5 Haziran 2015 Diyarbakır ve 20 Temmuz 2015 Suruç katliamları gerçek anlamda araştırılsa ve failleri bulunsaydı hiç yaşanmayacaktı. Kamusal sorumluluğun katliamlardaki yerinin ortaya koyulabilmesi, “devletin hizmet kusuru” olduğunun bir mahkeme kararında geçebilmesi adına açmış olduğumuz tam yargı davalarının pek çoğunda artık Danıştay aşamasına gelinmiş bulunmaktadır. 2021 yılı Temmuz ayında Danıştay tarafından verilen, devletin bu katliamlardan dolayı “kusursuz” olduğu ve ölenlerin, yaralananların kusurlu ve borçlu çıkarıldığına dair kararı, katliamın 6. Yılında vicdanları yaralamaktadır. İlk derece mahkemelerde açık ve bariz kamusal kusura işaret edilirken üst mahkeme süreçlerinde devletin sosyal risk sorumluluğundan dahi bahsedilmemesi büyük bir çelişki ve sorundur. Elbette ki, verilen her yanlış ve hatalı karara karşı bu ülkenin iç hukuk yollarını tüketmek amacıyla her türlü hukuki başvuruyu yapmış bulunmaktayız.

Değerli Basın Emekçileri, Sevgili Arkadaşlar

Eşitlik, özgürlük, demokrasi ve barış mücadelesi yitirdiğimiz arkadaşlarımızın en büyük emanetidir. Bizler bugüne kadar olduğu gibi bundan sonra da bu doğrultuda kararlı mücadelemizi sürdürmeye devam edeceğiz.

Katliamın 6. yılında, bombaların patladığı bu acı dolu meydandan bir kez daha sesleniyoruz:

Kaybettiklerimizi unutmayacağız, unutturmayacağız!

Sorumlularını unutmayacağız, affetmeyeceğiz!

Yaşasın Emek, Barış ve Demokrasi Mücadelemiz.

İZMİR EMEK VE DEMOKRASİ GÜÇLERİ”

10 Ekim  barış ve Dayanışma Derneği adına Mustafa Özdağ ,” 10 Ekim Ankara katliamının 6. yılında yitirdiğimiz canları unutmadık ve asla unutmayacağız.  Yitirdiklerimiz anısına yapılan bu anıtın için çaba harcayan herkese çok teşekkür ederiz.  Bu anıt toplumsal bir hafızanın cisimleşmiş halidir. katliamı lanetlemek ve katliamın yaralarını sarmaya çalışan yaralılarımız ve katliamın travmalarını aşmaya çalışan herkese bu anıt iyi gelecek..” dedi.

10 Ekim günü Ankara’da eşi Mesut Mak’ı kaybeden Evrim Mak  anıt için  başkan Tunç Soyer’e ve anıtın yapımında emeği geçen herkese teşekkür etti.  “Nereden bilecektik ki bizlere hain pusular kurulduğunu ve üzerimize bombalar yağacağını… En sevdiklerimizi; analarımızı, babalarımızı, evlatlarımızı, yoldaşlarımızı, arkadaşlarımızı ellerimizden alacaklarını… Nereden bilebilirdik barışın, demokrasinin ve emeğin birileri için ne kadar korkutucu bir şey olduğunu.. bilememişiz meğer. Kahpe saldırıları ve bombalarıyla sadece 104 canımızı almadılar. Aynı zamanda umudumuzu hayallerimizi geleceğimizi katlettiler. Amaçları sadece orada bir katliam yapmak değildi. Tüm ülkeye korku salmaktı. Ama bugün de görüyoruz ki asla başaramayacaklar bu istediklerini. Bizler asla korkmuyoruz, asla yılmayacağız. Bizler insanca yaşam için mücadele etmeye devam edeceğiz. Az önce dedim ya umutlarımızı yağmaladılar diye… Bugün bu anıt sayesinde bir arada olmayı, umudu ve barışı bu alanda yeşertmek için hep birlikte bir adım attık.” dedi.  Etkinlik, 10 Ekim Barış Derneği’nden yakınlarını yitirenlerin yaptığı konuşmalarla sürdü, mücadelede yitirdiğimiz tüm emek, demokrasi, barış “güvercinleri” için alkışlarla son buldu.

 

 

Geçse de yıllar unutulmazlar..

 

 

26 Eylül 2021 Pazar günü, gençlik dönemi arkadaşlarıyla birlikte Kozan’da Haluk Tamdoğan’la geç kalmış olsak ta buluştuk. Ekrem Ekşi’nin kitabını okuduktan sonra karar vermiştik Haluk’un son mekanını bulmaya ve onunla  buluşmaya. Bu arayışta Devrimci 78 liler Federasyonu Başkanı Hüseyin Esentürk te seferber olmuş, bizlere tam destek sunmuştu ve bizimle hep beraberdi. Anmaya katılanlardan bir kadın arkadaşımızın duygu aktarımını paylaşmak isteriz.

“Kırk üç yıl silmiş mezar taşının boyasını, okunmuyor ismi. O isimsiz taş “dostuna yarasını gösterir gibi” bakıyor bize. Biz kimsesiz değildik. Ahmet Haluk Tamdoğan da… bir ahde vefa için ise hiç geç değildi.

Kozan’a uzak illerden gelen gençlik yoldaşları, isimsiz taşta kırk üç yıl sonra halâ kanayan yarayı gördü! İçlerinden biri uzattı ellerini o yaraya, özenle, seven, okşayan bir anne gibi yanlarında getirdikleri, siyah boyayla yaptı pansumanı. Artık adı okunaklı Haluk’un. Bir de temizleyip güzelce yıkadılar mekanını ve sevgiyle başucunda saygılarını sundular.

Bugün, bir kez daha “ümit, öfkeli ve mahsun-ümit, sapına kadar namuslu”ydu. Yoldaşları ziyaretlerini bitirdiğinde Haluklar’ın sesi Kozan Mezarlığ’ının çınar yapraklarında yankılanıyordu:

“vurun ulan vurun,

Ben kolay ölmem”

(Yazının içindeki dizeler Ahmet  Arif’e aittir) “

FS

 

                                                  Suat Koçer İTÜ İnş.Fak. Öğrencisi  hastanede yaşamını yitirdi

Ahmet Haluk Tamdoğan, bilimsel,  demokratik özerk üniversite mücadelesinde öne çıkan, dönemin yurtsever- devrimci  gençlerinden biri. İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi öğrencisi. Adana ili Kozan ilçesi Aslanlar köyünden İstanbul’a üniversiteye kaydını yaptırdıktan sonra gerek İTÜ’de gerekse de fakültesinde üniversite gençliğinin akademik, sosyal haklarını savunan bir hattan giderek politikleşen, faşizme karşı emperyalizme karşı ülkenin tam bağımsızlığını, özgürlüğünü savunan çizgide militanlaşan bir genç devrimci, Ekrem Ekşi (YDGD Genel Sekreteri) nin yakın arkadaşı.

4 Ekim 1978 Tarihinde Taksim Sarıyer seferini yapmakta olan belediye otobüsü MHP li olduğu bilinen Cengiz Ayhan ve arkadaşları tarafından durdurulur, otobüste bulunan üç devrimci genç otobüsten indirilerek kendilerini beklemekte olan bir araçla OkMeydanı’na götürülürler. Aynı gece OkMeydanı-Kasımpaşa arasında kör bir yol üzerinde belirli aralıklarla üç gencin cesedi bulunur, otobüsten indirilerek kaçırılan gençlerdir bunlar ve kurşunlanarak infaz edilmişlerdir. Bu gençlerden ikisi yaralıdır, İTÜ İnşaat Fakültesi öğrencisi Suat Koçer hastaneye kaldırılırken yaşamını yitirir, diğer yaralı lise öğrencisi Bilgisoy  kurtarılır, üçüncü  genç ise yaşanımı yitirmiştir ve yüzü tanınmaz haldedir, cansız bedeni morga kaldırılır. İTÜ den arkadaşları, Haluk’un birkaç gün okula gelmemesi, kimse tarafından görülmemesi üzerine kaygılanır ve aramaya başlarlar, O’nu morgta montundan tanırlar.

Bu üç devrimci genci katledenlerin başında olanın ülkücü Cengiz Ayhan olduğu belirlenir. İçişleri  Bakanlığı’nın Meclis Darbeleri Araştırma Komisyonu’na gönderdiği raporda, Cengiz Ayhan’ın o dönemin önde gelen bilim insanlarından Prof. Bedri Karafakioğlu’nu öldüren, Türkiye Emekçi Partisi Genel Başkanı Mihri Belli’yi ise yaralayan, Tarsus Cumhuriyet Savcısı Süreyya Eminsoy, Şahin AydınMetin YıldırımtürkDevrim ÇelenkCuma Oruç, Suat Kaçar, Haluk Tamdoğan ile Mesih Yörük’ün öldürülmesi; Sevcan Bilgisoy, Ömer Özdikici ve Rasim Kolcu’nun yaralanması, İçel’de CHP ve DEV-LİS binaları ile Ateş Kıraathanesi’nin bombalanması, Mahmut Dağdeviren’e ait kahvehanenin bombalanması, Son Haber Gazetesi’nin bombalanması.olaylarına karıştıkları yazılmıştır.(Kaynak: Cumhuriyet Gzt.10 Ekim 1978/  T24.22 Ocak 2013.)

12 Nisan 1991 tarihinde yürürlüğe giren 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’ndan yararlanarak 6 Mayıs 1991’de Nazilli E Tipi Cezaevinden tahliye edilen Ayhan’ın o yılın ortalarında Almanya’ya gittiği belirtilerek, “Burada Ayşe Kaymakçı ve Ramazan Erol’u öldürmek suçundan 14 Nisan 1994 tarihinde Delmond Eyalet Mahkemesi tarafından müebbet hapis cezasına çarptırıldığı” da belirtilmiştir. ( T24 aynı tarihli yazı7 12 Eylülün ülkücü katili C.A..).

Bu siyasi cinayetin duyulması üzerine, faşist cinayetlerin durdurulması, MHP, Ülkü Ocakları’nın kapatılması talebiyle Yurtsever Devrimci Gençlik Derneği üyesi arkadaşlarıyla birlikte fakülte öğrencileri, öğretim görevlileri ve çalışanı binlerce kişi cenazeye katıldı. Morgtan alınan naşı Sirkeci’ye kadar omuzlar üzerinde taşınarak memleketi Adana-Kozan’a gönderilmişti.

                                                                                               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

CAFER DAĞDOĞAN SER VERİP SIR VERMEYEN İŞÇİ ÖNDERİ

 

“……………

Adımız halk olduğu günden beri

Bir direnç olmuştur bizde sevinçler

Şimdi acının her kuraklığında

Onlar

Yüreğimizin ovalarına çiselenirler

Boşuna değil bu ölürcesine sevmek

Ve ölürken bile yürümek

Boşuna değil  !…..”

Adana’nın sarı sıcaklarının sönümlenmeye başladığı  günlerden bir gün, 26 Eylül 2021 günü öğleden sonra Adana  Akkapı Mezarlığı’nda yüreklerde sevgi, saygıyla harmanlanmış öfkeyle kundaklanmış yürekleriyle bir grup, devrimci komünist işçi Cafer Dağdoğan’ın başında toplandı.

Katledilişinden  kırkbir  yıl sonra, ailesiyle iletişim kurularak, doğrudan öz geçmişi üzerine bilgi toplanarak, dava dosyaları incelenerek yapılan çalışma Cafer Dağdoğan’la buluşma noktasına ulaşmıştı.

Grup adına Günseli Kaya  söz alarak PAKTAŞ’ta işçi olarak çalışırken işçi sınıfının gerçek sendikalarını oluşturmak için mücadele eden, işçilerin ekmek ve özgürlük mücadelesini siyasal mücadeleyle birleştirmek üzere sabırla, kararlılıkla çalışan Cafer Dağdoğan’ın kimliğinde devrim ve sosyalizm mücadelesinde yaşamını yitiren tüm devrimciler adına, anmaya katılanları saygı duruşuna davet etti. Cafer Dağdoğan’ın işçi sınıfı içinden çıkan, sınıfıyla bütünleşen ve sınıfların, eşitsizliğin, adaletsizliğin olmadığı  özgür bir ülke, kardeşçe yaşanacak bir dünya adına yaşamını feda eden Cafer Dağdoğan’ın özetlenen öz yaşam öyküsünü aktardı.

” CAFER DAĞDOĞAN   

SER VERİP SIR VERMEYEN İŞÇİ SINIFI DEVRİMCİSİ (1955-12.12.1980)

Cafer Dağdoğan  dokuz çocuklu ailenin sağ olarak dünyaya gözlerini açan üçüncü çocuğudur.  İlk çocuğun okul çağına gelmesiyle; nüfus müdürlüğüne başvuran baba Hasan, hazır gelmişken an itibariyle yaşayan 3 çocuğun da nüfus kayıtlarını yaptırdığından doğum gününün ayı, yılı tahmini olarak yazılmıştır. Nüfus memurunun yol göstericiliğinde, yasalara uygun bir sıralama yapılmıştır. Kayıtlarda 1955 olarak görülüyor.

Babası Hasan 1914-1915 yıllarında Muş Varto ilçesi Civarik (eski ismi) köyünde doğar Babasının ailesi, hem o yıllarda yaşanan  kıtlık hem de  Abdülhamit dönemi Hamidiye alayları ve aynı tarihsel  dönemin baskıları nedeniyle göç etmek zorunda kalan bir ailedir.   Babası Hasan 10 yaşlarındayken, annesi, babası ve kız kardeşiyle birlikte aile göç etmek zorunda kalır. Ayrıca Cafer’in abisi Mehmet’in, geriye dönük yaptığı  araştırmalarla, babası Hasan’ın dayısının da  Abdülhamit in baskısına isyan ederek “eşkiyalık” yaptığı biliniyor. O dönemin eşkiyalarının yiğitlikleri, mertlikleriyle tanındığı, halk tarafından sahiplenildiği bugün de bilinir, anlatılır, roman ve öykülere konu olur.

Babaları Hasan on yaşlarındayken, annesi ve üvey kız kardeşiyle Adana’da son bulacak göç yoluna düşmüşlerdir. Yayan çıktıkları o zorlu göç yollarında Hasan’ın kız kardeşi ve babasının  nasıl ve ne şekilde yaşamlarını yitirdikleri bilinmiyorsa da,  ailenin göç travması yaşadığı, çocukların da nenelerinin, annelerinin anlatımlarıyla devletin gadrine uğradıklarını anladıkları; göç etme zorunluluğu, kıtlık ve yaşam zorluklarının, kişilik çizgilerinin belirlenmesinde etkili bir rol oynadığı anlaşılıyor. Belki de otoriteye karşı çıkmak, yoksulluğun  “kader” olmadığını anlamak; adalet, eşitlik, hakkaniyet istemek, önce ailenin geçmişinde yaşanan haksızlıklara doğal bir tepki olarak ortaya çıkıyor ve sonrasında sosyo-politik çevreyle ilişkilendikçe, toplumsal üretim içinde alınan konuma uygun olarak politikleşiyor ve belirgin bir karakter kazanıyor.

Annesi  Gule (Güllü) Elazığ’lı varsıl bir ailenin kızıyken,  19 yaşında kendinden en az 15 yaş büyük bir erkekle evlendirilmiştir ve bu evlilikten doğmuş bir çocuktur Cafer Dağdoğan. İlkokula Adana’da başlar ve başladığı okulda tamamlar. Eğitime başlamasıyla  birlikte  abisi ve diğer kardeşi Selim  gibi Cafer de ailenin yaşamını sürdürebilmesi için ailenin bütçesine katkı sunmak üzere  mevsimine göre simit, eskimo, çakmaklara taş- benzin, ayna, tarak, jilet gibi işporta türü ürün satışlarına başlar, böylece yaşamın zorluklarıyla daha küçük yaşta karşı karşıya kalır.

Ailenin düzenli bir geliri yoktur, yoksulluk olağandır, yaşam biçimidir. Oturdukları evde elektrik yok, soba yok. Aydınlanmak için gaz lambası;  ısınmak için de gaz tenekesi veya  dönemin yemeklik yağlarından (bizim kuşağın iyi  bildiği) Vita adı verilen margarinin tenekesinden yapılan mangal kullanılırdı.. (Anne Gule’nin “imal” ettiği mangal, Vita tenekesinin içinin çamur ile sıvanmasıyla oluşur. Atık tren kömürü, toprak ile karıştırılıp harç edilir ve çember kalıplara dökülür; bu harç kuruduktan sonra küçük parçalar halinde dışarıda teneke mangalda yakılır ve dumanı geçtikten sonra ev içine alınarak ısınma sağlanırdı.)

Yoksulluk başa beladır; bu çok çocuklu ailenin hemen her gün yediği, bulgur pilavı ya da mercimek çorbasıdır. Anne güllü kendi sütünün bol olması, çocuğun aç kalıp ağlamaması için şekerli su içiyor. Annesi sağlıklı beslenemediğinden sütü fazla olmuyor. Şekerli su içerek, çocuğunu beslemeye çalışıyor. Büyümekte olanlar bunu görür ve anlarlar.  Böylesi bir ortamda çocukların okul kitapları ve kimi zaman alınabilen  okul dergileri dışında farklı kitap okuyabilme olanakları  yoktur

Babası, Cafer ilkokulu bitirdikten sonra bir zenaat sahibi olsun diye önce döküm, sonra torna-tesfiye atölyesine çırak olarak gönderir. Aynı düşünce ile abisini de okulu bitirdikten sonra bir “altın bilezik sahibi olsun diye beş yıllık Erkek Sanat Enstitüsü’ne yollar. Sonraki yıllarda Cafer hem çalışır, hem ortaokulu dışarıdan bitirir, hem de Akşam Ticaret Lisesi’ne devam eder ve mezun olur. Cafer küçük yaşta çıraklıkla başladığı meslek yaşamına askere gidinceye kadar iyi bir torna-tesfiye ustası olarak devam eder.

Askere gider (o dönem 20 aydır). 1978 Temmuz ayı sonunda terhis olur. Adana’nın Ağustos sıcaklarında hemen iş aramaya başlar ve bir ay içinde Adana-Paktaş Fabrikası’nda çalışmaya başlar. Makinelerin tamir ve bakımını yapmaktadır. 1980’in ilk ayları, işçi sınıfının grev ve direnişlerinin yükseldiği; İzmir’de Tariş işçilerinin direnişinin ülke genelinde emekçilerin desteğini aldığı ve dayanışma eylemlerinin yapıldığı  aylardır.  Paktaş Fabrikası’nda da işçiler Tariş işçileriyle dayanışma eylemleri yaparlar. Cafer dayanışma eyleminin örgütleyicilerinden ve önderlerindendir. Gözaltına alındığında da Paktaş’da işçi olarak çalışmaktadır.

1975 yılı başında abisi askerden döner ve Ticaret Lisesi mezunu olduğu için, okuldan dönem arkadaşının aracılığıyla kısa sürede iş bulur,  Sabancı Holdingin bir  kuruluşu olan Sun’i ve Sentetik Elyaf Sanayii A.Ş  ( SaSa) da muhasebe elemanı olarak işe başlar. Evdekiler çok mutludur, hele de anneleri! Oğullarını  “everme” zamanıdır ona göre; önce ilk oğlan, sonra Cafer ve Selim.

Ancak olaylar bir annenin yüreğinden geçenler gibi seyretmez; 1978 Yılı 19-26 Aralık tarihleri arasında  gerçekleşen Maraş Katliamı nedeniyle faşist saldırılar siyasi cinayetlerden katliam boyutuna sıçramış, on dokuz ilde sıkıyönetim ilan edilmiştir ve Adana da bu illerin arasındadır. Bu süreçte haftalık olarak basılan ve yerellere dağıtımı yapılan Halkın Kurtuluşu gazetesi diğer devrimci, sosyalist dergiler, gazeteler gibi siyasi iktidarın hedefindedir çünkü günlük politikanın taşıyıcısı olarak gazete, girdiği tüm çevrelerde örgütleyici işlev görmekte, dönemin politik hattını, eylem çizgisini taşımaktadır. Halkın Kurtuluşu gazetesinin ya da teorik aylık dergi Parti Bayrağı’nın basım yeri, imtiyaz sahibi bellidir, her ikisi de bu anlamda yasaldır ama “devletin bekası” her şeyden önemlidir. Bu koşullarda, devlet açısından gazetenin bölgelere nereden, kentlere ulaştıktan sonra da hangi birimlere kimler tarafından dağıtımının yapıldığını bilmek, engellenebilmesi açısından önemlidir. Polis bu yayın organının Adana ve çevre illere sokulmaması için seferber olmuş ama bir türlü ilk eli bulamamaktadır. Halbuki dağıtımda gizli bir iş yapılmamakta ancak hızlı ve dikkatli çalışılmaktadır. Uçak ile gelen kargo teslim alınıyor, zaman geçirilmeden gönderilecek il ya da ilçenin,  saatte bir kalkan otobüs veya minibüsüne yüklenerek ilgili yere gönderilmektedir. Hepsi budur! Cafer’in birçok kez göz altına alınma nedeni Halkın Kurtuluşu adlı bu yayın organını satmak ve dağıtmaktır; bu arada göz altına alınan sadece Cafer değildir tabii. Diğer gençler de göz altına alınmakta, kaba dayak, göz dağı, tehdit, şantajla karşılaşmakta ama sonrasında çoğunlukla serbest bırakılmaktadır. Gözaltına alınmalar sıklaşınca anne bir gün, bir gözaltı sonrasında, büyük oğlu Mehmet’e çok kaygılı olduğunu, Cafer’in başına kötü şeyler gelmesinden korktuğunu söyleyerek kardeşiyle görüşmesini ister. Kendisi de Cafer le konuşmuş, bu işlerden vaz geçmesini istemiş ama sözünü dinletememiştir. Abisi ve Cafer aynı çatı altında, aynı anne ve babanın çocuklarıdırlar ama o kez ilk defa bir araya gelip karşılıklı zıt iki düşünceye sahip bireyler olarak  konuşacaklardır.

Ailenin en büyük çocuğu olarak Mehmet, kardeşine, gözaltına alınmasından dolayı annesinin yaşadığı korku ve kaygıyı, serbest bırakılıncaya çektiği ızdırabı; onları büyütmek için yaşadığı zorlukları anlatmaya çalışır. Annesine bunca zorlu bir yaşamın ardından bu ve benzeri kaygıları yaşatmaya hakkı olmadığını söyler. Cafer dikkatle abisini dinler, her zaman olduğu gibi.. O güne kadar abisine karşı hiç bir saygısızlıkta da bulunmamıştır “Bitti mi abi, biraz da beni dinler misin?.. der. Annemin de, babamın da benim için duydukları kaygıları anlıyorum. Ama sizin de şunu anlamanız gerekir. Bunlara neden olan ben değilim. Bu konuda sizlerle farklı düşünceye sahibim. Ne yazık ki sizleri kısa zaman içinde ikna etmekte başarılı olamayacağımı da biliyorum. Ne olur abi bu konuda üzerime gelmeyin,” der sonunda. Ağabeyi Mehmet, “Cafer’in itiraz ettiği karşı çıktığı kapitalist düzenin sahibi ya da koruyucusu sanki benmişim, üstelik ‘bu konuda üzerime gelmeyin, ne olur’ demesini de bir meydan okuma gibi algıladım, öfkelendim, bağırıp Cafer’e şiddet uygulamaya başladım.”  Her hatırladığında hicap duyduğu, bir olaydır bu. Bilinsin, hala siyasal düşünce inancını engellemek için yakınına baskı, şiddet uygulayan varsa ibret olsun diye aktarılsın istedi ağabeyi Mehmet. Birkaç gün sonra, Cafer her zamanki saygı ve sevgi ifadesiyle abisiyle konuşmak ister, abi kendi deyişiyle  kendisiyle büyük bir “kavganın” içinde, darmadağın olmuş halde.. Cafer sakin, kendine güvenli, “bir demir ustası gibi, şekil vereceği demiri tam tavına getirdikten sonra işlemeye başlayan bir “usta” gibi söze başlar. Abisine önceki güne dair hiçbir öfke, kırgınlık-kızgınlık duymadığını, sevgisinden emin olduğunu söyler…  Bu konuşma sırasında anne, iki kardeşin birbirleriyle gerilmesi endişesi taşımakta; çay, ayran gibi içecek getirerek durumu kontrol etmek çabasındadır. Konuşma uzayınca da çareyi çocuklarını yemeğe, sofraya çağırmakta bulur. Bunun üzerine Cafer konuşmayı şu sözlerle bağlar: “Toplumsal varlıklarımızı belirleyen düşüncelerimiz değil; düşüncelerimizi belirleyen toplumsal varlıklarımızdır Abi.” Bu anlatım yaşam boyunca abisinin aklında olacaktır; düşüncemize uygun mu yaşıyoruz yoksa yaşadıklarımıza uygun mu düşünüyoruz; olguları diyalektik olarak irdeleyip anlayıp yorumlamadan yaşadıklarımızı teorileştirip rasyonalize edip kendimizi aklamaya mı çalışıyoruz? Bu soru hepimizedir aslında. O zamandan bu yana abi anlar ki, bu genç işçi, kardeşi, kavgada ustalaşmış ve yalnız üretimdeki çevresine değil sosyal çevresindeki, ailesindeki her kişiye de bu bilinci taşımaktadır. İşçi sınıfının ideolojisi Marksizm-Leninizmi öğrenmek için gerekli kaynak ihtiyacını, o zamandan sonra Cafer den istemeye başlar. Devlet nedir-Ne değildir?  Kapitalizm-Emperyalizm, Toplumsal Mücadeleler Tarihi ve bu mücadeleler sonucu elde edilen kazanımlar, yenilgiler, nedenleri üzerine kitaplar.. Emek ve emeğin sömürülmesi, işçilerin ve emekçilerin ürettiği artı değer ve üretilen artı değere işverenlerce nasıl el konulduğu… Ağabey anlamıştır ki, mücadelenin yolunu gösteren bu bilgiler yaşadığımız toplum düzeni içinde, egemenler tarafından, işçi ve emekçilere verilmesi bir yana zaman zaman yasaklanır, algı yanılsaması oluşturularak işçilere uzak durmaları salık verilir, edinenler cezalandırılır; bu bilgiler okuyarak, tartışarak örgütlenerek edinilebilir ancak.

Cafer’i anlamak, Caferler’i anlatmak sadece övgüler içeren hamaset dolu önermeleri art arda dizmek, bir kahraman yaratmak, efsaneleştirmek olmasa gerektir. Cafer’in kısacık ömründe nasıl bir yaşam tercihini seçtiğini; savunduğu devrimci düşünce’yi nasıl özümsediğini, içselleştirdiğini, bu düşüncelerini bire-bir ilişkiye geçtiği insanlarla nasıl paylaştığını; paylaştığı insanları nasıl etkilediğini anlamak, anlatabilmek için kendi yaşamınızın bir döneminde olsun onun gibi yaşamak, hissetmek gerekir. O her yanıyla bir insandır; bir evlat, bir kardeş, ağabey, dost, arkadaş, yoldaş..  Askerden dönüşünün hemen sonrasında kız kardeşi nişanlanır. Cafer arkadaş çevresinden olsa gerek nişanlısının faşist bir çevresinin olabileceğini duyunca abisiyle konuşur. “Enişte” adayının yapısını çözmeye çalışır, onunla açıkça konuşur; suya sabuna karışmayan, “aile kurma” derdinde olan, kendi halinde, dürüst bir kişi olduğunu anlar; işçi-emekçi olarak devrimci mücadeleye saygı ve duyarlılık göstermesini ister ve öyle de olur. Kız kardeşinin eşi yaşamının sonuna dek aileye de devrimcilere de saygıda kusur etmez, kız kardeşini de üzmez.

Cafer askerlikten sonra kısa sürede Adana Karşıyaka’da Paksoy Dokuma Fabrikasında tornacı ustası olarak işe başlar; abisi de SASA’da muhasebe “memuru” olarak çalışmaktadır; artık yoldaş olmuşlardır. İşçi sınıfının ekonomik ve sendikal örgütlü  mücadelesinin içinde yer alırlar.

Çalıştıkları fabrikada işçiler DİSK’te örgütlenme çabası içindedir. Dönem işçiler arasında “sınıf sendikacılığı” söyleminin yüksek sesle dillendirildiği,  devrimci hareketin partileşme sürecinin başladığı yıllar. İş yerinde abi-kardeş ayrı fabrikalarda ama ikisi de Devrimci Sendikal Muhalefet (DSM) faaliyeti yürütmektedirler. Bu faaliyetler sürerken  burjuvazi de boş durmaz; sınıf sendikacılığına karşı her türlü baskı ve algı yanılgısı yaratmaya çalışmaktadır. Sınıf sendikacılığı karşısında bir yandan “sarı sendikacılığı” teşvik ederken öte yandan, “çalışma barışı” adı altında işçi ve işverenin kardeşliği  propagandası yapmaktadır. İşçilerle devrimcilerin buluşmasını engellemeye, bağları olanlarda güvensizlik oluşturmaya çalışmaktadır. 1977 Yılı 1 Mayıs kutlamalarında yaşanan katliamın henüz üzerinden 1 yıl geçmiştir. Ülke genelinde işçi sınıfının ve devrimci gençlik önderlerine yönelik saldırıların arttığı, sınıf hareketinin, emeğin örgütlenmesi ve kurtuluşunu savunan devrimci gençlerin, sınıf bilinçli işçilerin,  gazetecilerin,  öğretim üyelerinin, aydınların katledildiği bir dönem yaşanmaktadır.

1979 Yılı sonlarında abisi baba evinden ayrılıp kiraya çıkar. Ev boşalmış,  Cafer  Paktaş’ta çalışmaya, anne de Cafer’e “kız aramaya” devam etmektedir. Nihayet Cafer için uygun bir eş adayı bulmuştur anne ama  Cafer “gönül işlerine” biraz yabancı gibidir, üstelik buna zaman da ayıramamaktadır.

Kenan Evren’in başını çektiği 12 Eylül 1980 Darbesi’nin kuvvet komutanlarından oluşan Askeri Faşist Cunta iş başındadır. Cafer’in abisi Mehmet’in anlatımıyla “4 Aralık 1980 halen SASA’da çalışmaktayım. 12 Eylül 1980 günü gece yarısı Genel Kurmay Başkanı Kenan Evren ve Kuvvet komutanlarından oluşan Askeri Cunta “düdük çalarak “Rayından çıkmış olan demokrasimizi” tekrar tayına oturtmak için yönetime el koyduklarını ilan etmesinin üzerinden 82 gün geçmiş. Sabah işe gidiyorum; servisten iner inmez iki güvenlik görevlisi yanıma yaklaştı: Mehmet Bey bu gün itibari ile işinize son verilmiş, fabrika ile olan ilişiğiniz kesilmiştir. Aldığımız talimat gereği sizi fabrika içine sokamayacağız bilginiz olsun” dediler.

“Aslında benim ikinci işten çıkarılmam idi. 12 Eylülden üç gün önce işverence işten çıkarılan 6 işçi arkadaşın tekrar işe alınması konusunda sendikanın da devreye girmesine rağmen olumlu bir dönüş olmaması üzerine; sendikanın dahli dışında, işçi arkadaşların ortak kararı ile, işten çıkartılan işçiler tekrar işe başlayana kadar iş yerinde direniş başlatılacak iş durdurulacaktır. Gündüz tam gün çalışan işçiler işbaşı yapmayacak, sabah vardiyası işe başlayanlar işi durduracak  ve fabrika girişindeki geniş alanda toplanılarak, işlerine son verilen arkadaşlar tekrar işe alınıncaya kadar sloganlar eşliğinde haklı direnişimizi ilan edecektik. Öyle de oldu.     

“Aşağıdan direnişçilerin sloganları duyuluyor. Ben muhasebe servisinde çalışıyorum/çalışmıyorum. İşçi arkadaşlar beni çağırıyorlarcasına seslerini daha da gürleştiriyorlar. Serviste çalışanların çoğunun durumdan haberleri yok ve ne olduğunu anlamaya çalışıyor, bir tür panik havası içindeler. Kalemi defteri bıraktım. Serviste çalışan arkadaşlara durumu açıklayan bir konuşma yaptım ve bu haklı direnişi desteklemek için işçi arkadaşlarla buluşmaya gidiyorum dedim. Servisten ayrılarak işçi arkadaşlarla buluştum.

“Direnişimiz coşku ile sürüyor. Öğleden sonra saat 15.00’da işbaşı yapan vardiya işçileri fabrikaya giriş yaptı ancak onlarda işbaşı yapmayarak direnişe katıldılar. İşveren temsilcileri ve bölüm amirleri panik içindeler işçiler arasında dolaşarak buna bir son vermeleri gerektiğini telkin etmeye diğer taraftan da direnişe önderlik eden devrimci işçi arkadaşları tespit ederek işverene raporlar iletiyorlardı. Ama ne fayda! Direniş devam ediyor. SASA kurulduğundan bu güne böyle bir işçi direnişi ile ilk defa karşılaşıyordu.

“Akşama doğru fabrika önüne birkaç askeri cemse geldi. Direnişçi işçiler fabrika girişine “etten barikat kurarak” kenetlendik. Askerler öndeki direnişçileri teker teker sürükleyerek askeri araçlara bindirip polis kolejinde toplu gözaltına almaya başladılar. Bu gözaltılar da fayda etmedi kapı önündeki barikatı sökmeye çalışırken arkadan gelenler barikatı tahkim ediyorlardı. Binlerce işçiyi nereye kapatacaklardı. Akşama kadar 100-150’ye yakın direnişçi arkadaşla gözaltındayız. Ertesi sabah gözaltında bulanan tüm arkadaşların tek bir ifade vermeleri konusunda ortak karar aldık. İfademiz şöyle olacaktı: ‘Haksız bir şekilde  işten çıkartılan arkadaşlarımızın işe geri alınması için haklı bir direniş başlattık ve bu direnişi arkadaşlarımız geri alınıncaya kadar sürdüreceğiz’ olacaktı. Öyle de oldu. Ertesi gün tüm ifadeler alındıktan sonra serbest bırakıldık ve tekrar direnişimizin başına döndük.” Direnişimiz her geçen gün daha da güçleniyor. İşveren tespit ettikleri direnişe öncülük eden devrimci işçileri işten çıkardığını ve bu kişilerin fotoğrafları ile işçiler arasında gezen polisler tarafından işçilerin arasından ayırmak için yeni bir hamleye girişti. Bu da fayda etmedi. işçi arkadaşlar guruplar halinde toplanarak biz devrimcileri saklamaya çalıştılar. İşverenin bu hamlesi de bir işe yaramadı. Artık direnişe önderlik eden arkadaşlar hiçbirimiz hiçbir şekilde işyerini terk etmeyeceğiz kararı aldık gece-gündüz birkaç saatlik uyku ile ‘işçilerin korumasında’ direnişin başında idik”

Türkiye genelinde büyük bir sessizlik vardır ama bu, fabrikadaki direniş için geçerli değildir. Hatırlayalım, darbe sonrası üretimin devamı gerekiyordu; 24 Ocak kararları olarak bilinen, işçilerin kazanılmış hem ekonomik hem sendikal hem sosyal haklarının geri alınması, sermayenin kâr oranlarının büyütülmesi gerekiyordu. Bir kararname ile işten çıkarılan tüm işçiler geri çağırılır. Dolayısıyla direnişin esas gerekçesi de ortadan kalkmış olur. İşveren durumu fırsata çevirerek tazminatı almak isteyen işçilere ayrılma telkininde bulunur; direnişçi işçilerin büyük çoğunluğu, tüm hakların askıya alındığı koşullarda başlarına gelecekleri yani tazminatsız olarak işten çıkarılma ihtimalinin yüksekliğini görüp tazminatlarını alıp ayrılırlar.  Cafer’in abisi işten ayrılmaz ancak kısa bir süre sonra tazminatsız işine son verilir.

Askeri faşist cunta “Rayından çıkmış olan demokrasimizi yeniden rayına oturtturmak” için “canhıraş” bir şekilde çalışıyordu. Binlerce işçi ve emekçi, devrimci gençlik önderleri, aydınlar ve akademisyenler, “sivil siyasetçiler” gözaltına alınmış, işkenceye ve onur kırıcı muameleye tabi tutularak askeri mahkemelerde yargılanıp cezaevlerine kapatılmaya başlanmıştı. Tüm işçi sendikaları ve mesleki örgütlerin kapısına “kilit” vurulmuştu. Aranan kişilerin resimleri afiş gibi asılarak ilan ediliyor, kurdukları kontrol noktalarında polis ve askerler ellerindeki listelerde adı geçen ve benzer isimlerdeki kişileri yakalamak için “insan avına” çıkmışlardı.             

5 Aralık 1980 günü sabaha karşı Hacı Bayram Karakolu’ndan gelerek eve baskın yapan polisler Cafer’i ifade vermesi için emniyete götürürler. Gün ışıyınca baba Cafer için iç çamaşırı, giysi ve battaniye götürür. Anne kesin bir şeyler biliyormuşçasına “Cafer’imi bu defa bu zalimler mutlaka öldürürler” demekte, durmaksızın ağlamaktadır. Öğle saatlerinde baba eve gelir. Cafer’in Hacı Bayram Karakolu’nda olmadığını, kendisini Polis Koleji’ne yönlendirdiklerini, götürdüğü eşyaları teslim ettiğini ancak Cafer’i göremeden geri döndüğünü söyler. Anne feryadı basarak; “Nasıl görmeden gelirsin?!” diye öfkelenir. Baba “Sakin ol, öğleden sonra tekrar giderim,” der ve tekrar gider.  Eve geri döndüğünde, çok ısrar etmesine rağmen görüşme imkanı verilmediğini, bekleyip, bekleyip nasıl bir fırsat yakalamış ise gözaltına alınanların tutulduğu binanın üst katına çıkmayı başardığını, polisler fark edince de yaka-paça dışarı çıkarıldığını, Cafer’i görmek için ne yaptıysa da sonuç alamadığını anlatır. Üç gün boyunca Polis Koleji’ne gider gelir baba. Gözaltında alınanların aileleri her gün birbirlerini gördüğünden artık akraba gibidirler; kaygılarını, acılarını paylaşırlar. O gün diğer ailelerden biri Cafer’in ağır işkence sonucu apar topar Polis Koleji’nden götürüldüğünü öğrenir ve babaya söyler. Baba eve döner ve durumu aktarır. Ertesi gün Adana’da bulunan hastanelerin hasta kabul ve morg kayıtlarından Cafer’i aramaya başlarlar ancak izine, kaydına rastlayamazlar. Kaygıları ciddi boyuttadır ve ertesi günü mezarlık kayıtlarını araştırmaya koyulurlar. Sonunda Adana Akkapı Mezarlığı’nın kimsesizler kısmında Cafer’in defin kaydına rastlarlar.  Cafer gözaltına alındığı günün akşamı, işkenceci polisler tarafından, askeri güç takviyesi ile birlikte alelacele KİMSESİZLER mezarlığına gömülmüştür, her gün kendisini arayan soran ailesine haber verilmeden, işlenen insanlık suçunun ağırlığı, faşist cuntanın kendilerine verdiği teminat ve güvenin rahatlığıyla..

Devrimcilerin kimsesiz olmadığını; ailelerinin, sevenlerinin onların arkasında olduğunu bilirler bilmesine de cinayeti, işkenceyi açıktan savunan/savunabilen var mıdır ki!.. Ancak gizlemeye çalışırlar, failleri cezasız kalabilsin diye; zaman aşımı olmayan bu insanlık suçunun, işkencenin herkese gözdağı olması için… Yanılırlar, hem de çok… Daha o günden Cafer’in ailesi ve onbeş yıl sonra Cumartesi Anneleri… Bıkmadan usanmadan, baskılardan yılmadan, ısrarla, kararlılıkla çocuklarına ölüsüne de dirisine de sahip çıkmaya devam ederler. İşkencede, yargılı-yargısız infazlarda, yeni cinayetleri durdurabilmek adına, insanlık onurunu korumak adına, karanlığı yırtmak için..

Cafer, ailesinin hukuksal girişimleriyle kimsesizler mezarlığından çıkartılır, bugün başında toplandığımız mekana getirilir. Çıkarıldığında işkence izleri açık seçik görülmektedir. Ayakları falakadan şişmiş, morarmış, bedeni sigara yanıklarıyla oyulmuş, belden aşağısı elektrik pikürleriyle kararmış, bıyıkları ve yüzünün tüylü-kıllı kısımlarında kıllar yolunmuş, derisi kabarmış ve kanlanmış, kafatası telsiz darbeleriyle künt travmayla yaralanmış kanamıştı; ayan beyan görünmektedir işkence izleri, insanlık dışı, dehşet verici, zalimcedir.

Bugün bizler, burada temsilen bulunanlar, bir kuşağın insanları; devrimcilerin unutulmadığını, unutulamayacağını, kimsesiz olmadığını bir kez daha göstermek, duyurmak, anlatmak için aradan geçen 41 yıla karşın bir araya geldik. Oysa işkenceciler, katiller, tarih boyunca insanlık suçu işlediği için lanetle anılanlar! Sizlerin mezarlarına kimler gelecek; sizleri kimler, nasıl anacaklar?

Adıyla sanıyla, onuruyla toprağa verilmesinden sonra yaşananları da özetlemekte, bilmekte yarar var. Baba, oğlunun işkenceyle öldürülmesi nedeniyle avukat tutar, suç duyurusunda bulunur. Beş ay sonra Cafer’i işkence sonucu katletmekten polisler mahkemeye çıkarılırlar. ilk duruşmanın sonunda mahkeme çıkışı abisini de darp ederek gözaltına alırlar. İlk andan itibaren suçlarının ağırlığıyla aslında bir ihtimal gerçekten  yargılanmanın korkusuyla, öfkenden kudururcasına saldırılar, tehditlere başlarlar. Abisini yasa dışı örgüt üyesi olmaktan içeri tıkacaklarını söylerler. Babasını da gözaltına almışlardır; baba 15gün, abisi 56 gün göz altında kalır ancak davalarından vazgeçmezler.

Cafer’in yeni mezarına defin işlemi yapılırken mezarlığı çevreleyen duvarların etrafı birkaç cemse dolusu asker ile sarılıdır.  Mezarlığa gelmek üzere erken saatlerde yola çıkan aile bireyleri, komşulardan birkaçı ve Cafer’in arkadaşları güzergah üzerindeki Hacı Bayram Karakolu önünden geçerken annenin acıyla, öfkeyle yerden aldığı birkaç taşı karakolun kapı ve pencere camlarına atarak bir camı kırdığını anlatırlar. Bunun üzerine askeri cuntanın emir erlerinin silahları tehdit ve gözdağı vermek üzere onlara çevirdiklerini… Ancak bir ananın, babanın evladını işkence sonucu kaybetmesi canını kaybetmesinden daha acıdır; anne-babanın gözünde, üzerine gelebilecek  kurşunlar hiçtir!

Babanın en azından yaşarken görürüm umuduyla Cafer’i katledenler hakkında yaptığı başvuru davaya dönüşür dönüşmesine de yedi yıla yakın sürer; yargı, faşist cuntanın ve cuntacı mekanizmaların vesayeti altındadır; yargılamalar göstermeliktir, failler korunmaktadır. İşkenceciler mahkeme ifadelerinde, Cafer’in kendini merdivenden aşağı atarak, yuvarlanma sonucu kafasını çarpması üzerine öldüğü mealinde ifade verirler, Adli Tıp Kurumu da gerçek bir rapor düzenlemez. İşkence davası polislerin beraatiyle sonuçlanır. Cafer  gözaltına alındığında hiç kimsenin adını vermez.  Farklı bir soruşturma nedeniyle aynı dönemde göz altında olan bir kişinin anlatımından öğrenilen, sorgu sırasında ve sonrasında işkenceden et yığını bir külçe gibi koridorda bekletilen Cafer’in ağzından inilti biçiminde zar zor duyulan “bilmiyorum, bilmiyorum” sayıklamasıdır, buradan da devrimci faaliyetleri hakkında hiçbir bilgi vermediğini anlıyoruz. Cafer Dağdoğan’ın işkencede katledildiğine ilişkin işkence davası dosyasında sekiz  polis yargılanmıştır aynı dosyada o dönemde gözaltında bulunan kişilerin, Cafer in işkence gördüğüne tanıklıkları da vardır.

Toplumların tarihi gösteriyor ki olgular, olaylar ne yazık ki yaşanılan dönemde açığa çıkarılmıyor, tarih hemen yazılmıyor. Ancak hepimiz biliyoruz ki tarihte, hangi devlette, hangi ulusta, hangi coğrafyada olursa olsun, haksızlıklar, sömürü, baskı, işkencenin her türü, ırkçılık, şovenizm, işgal, farklı olanı inkar ve  imha hiçbir erk, tarafından savunulamıyor. Eşitlik, adalet, emeğin ve halkın özgürlüğü, ülkenin tam bağımsızlığı için verilen savaşlar, yapılan fedakarlıklar ise onurla anılıyor.

Biz de bugün Cafer yoldaşımızı saygıyla, minnetle, sevgi ve özlemle anıyor ve sınıfların olmadığı eşit ve özgür bir dünya sevdamızdan vazgeçmediğimizi bir kez daha söylüyoruz. Sürüyor sürecek bu kavga, yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!..”

 

GÖKHAN HARMANDALIOĞLU

 

DAVA ARKADAŞLARI GÖKHAN HARMANDALIOĞLU’NU UNUTMADI.

25 Eylül 2021 de TDKP  Ankara davası dosyası kapsamında, 12 Eylül sonrasında yargılanan sanıklarından kırka yakını 18 Mart 2021 tarihinde yitirdikleri Gökhan Harmandalıoğlu’nu mezarı başında ziyaret etti.

Kanser hastalığı nedeniyle altı yıldır kanser hastalığı nedeniyle Almanya’nın Köln şehrinde tedavi gören Harmandalıoğlu, 1988 yılında memleketten ayrılmak zorunda kalmıştı.

Vefatından sonra, TDKP Ankara dosyası kapsamında birlikte yargılanan arkadaşları, Gökhan Harmandalıoğlu’nun mezarını, kız kardeşinin onayını alarak yaptırmışlardı.

Mezar başında dava dosyası sanıklarından Günseli Kaya söz alarak Gökhan Harmandalıoğlu’nun faşist diktatörlüğün 12 Eylül döneminde, Ankara Emniyet Müdürlüğü Siyasi Şube’de gördükleri işkenceye karşı devrimci komünist onurun  simgesi, umudun ışığı, direnmenin yol göstericisi olduğunu söyledi. Sözlerine ezen-ezilenin, sömüren-sömürülenin olduğu sınıflı toplumlarda faşizmin her türlü baskısına karşı sınıf mücadelesinin durdurulamayacağını belirterek, kırk yıl sonra bir araya gelmenin faşizmin yıllarca süren baskı ve zulmüne karşı faşizme teslim olmadıklarının göstergesi olduğunu söyledi. Faşizmin kıyımlarını, zulmünü unutmadıklarını, unutmayacaklarını,  faşizme karşı mücadele ateşinin sesi, harlayan nefesi olmayı sürdüreceklerini belirtti.

Ardından G.Harmandalıoğlu’nun kız kardeşi Göksel Harmandalıoğlu gelenlerin hepsini kardeşi olarak gördüğünü söyleyerek, bu sahiplenmenin çok değerli ve anlamlı olduğunu belirtti, anmaya katılanlara teşekkür etti. Devrimcilerin bu ülkenin aydınlık yüzü olduğunu, yapılması gereken çok şey olduğunu, herkesin gücü oranında yaşanmakta olan haksızlıklara karşı mücadele etmesi, bu mücadeleyi sürdüreceklerine olan inanç ve güveni ifade etti ve hazırlamış olduğu kardeşi Gökhan Harmandalıoğlu’nun özyaşam  öyküsünü okudu., okuduğu metin şöyle:

“”GÖKHAN HARMANDALIOĞLU (17 Ekim 1949-18 Mart 2021)

17 ekim 1949 yılında beş  çocuklu bir ailenin  tek erkek evladı olarak dünyaya  kardeşi Göksel’in (benim) ikizi olarak dünyaya geldi. Daha doğrusu, üç kız evlattan sonra annemiz Gökhan’ı ve beni ikiz çocuk olarak dünyaya getirdi. Gökhan, tek erkek çocuk olması nedeniyle çok özen gösterilerek hatta ayrıcalıklı büyütüldü.

Annemiz evin yani beş çocuğunun peşinde, evlatlarına çok düşkün, çok temiz, titiz bir kadındı. Babam  Hacıbektaş ilçesinde benzinlik çalıştırıyordu. 1950 yıllarında Hacıbektaş’da  CHP İlçe Başkanlığı yapmıştı. O yıllarda da dönemin hakim partisi (Demokrat Parti) dışındakilere baskı, negatif kayırmacılık yaygındı. Biz de gündelik yaşam içerisinde  Bayar-Menderes iktidarına muhalif olarak biçimlenmeye başlamıştık. Sadece aile olarak değil akrabalarımız da ilericiydiler. Gökhan ilk ve ortaokulu Hacıbektaş ilçesinde okudu. O yıllarda Hacıbektaş ilçesinde lise yoktu aile de tek oğlunu, liseye yatılı okula göndermek istemedi tabii ki. Yozgat Lisesine kayıdı yaptırıldı. Birinci sınıfı Yozgat Lisesinde okudu. Sonraları babamın işleri bozuldu, gericilerin ekonomik kıskacı altındaydı, işlerinin bozulmasında, ekonomik sıkıntı yaşamamızda, bence CHP li kimliği etkili olmuştu, yurt dışına çalışmaya gitti. Annem, ben ve Gökhan büyük ablamızın yanına  Kayseri’ye taşınmıştık. Lise 2. Ve 3. Sınıfa Kayseri’de devam etti. Kayseri’de iki yıl kaldık. Kayseri Lisesi’nde iken 1967 yılında benim Ankara’da iş bulmam nedeniyle Gökhan da öğrenimine Ankara’da devam etti. Ailecek Ankara’ya göç  ettik. Sefer ve Halil amcalarım da Ankara’daydı ve Köy Enstitüsü mezunlarıydılar. Sefer amcam  Ankara Üniversitesi Dil tarih Fakültesi’ne devam etmişti. Her dönem sol siyasi görüşleri nedeniyle izlenen, gözaltına alınan, tutuklanan, baskı gören kişilerdi. Sefer amcam bir dönem matbaa açmıştı. “Güvercin” Matbaası  o dönemin aydın, ilerici, yazar ve gazetecilerinin uğrak ve buluşma mekanı olmuştu. Vedat Türkali, Fakir Baykurt, Ruhi Su’nun matbaaya gidip geldiklerini hatırlıyorum. Amcalarımın dönemin kimi dergilerinde yazıları da çıkıyordu.

Babam da her zaman eve gazete, dergi, kitap getirirdi,  bizim de kültürel gelişmemizin alt yapısı böylece hazırlanmış oluyordu.

Gökhan’ın Ankara Aydınlıkevler Lisesi’ne kaydını yaptırdık. 1967 yıllarıydı, Gökhan bizden bağımsızlaştı, evden ayrıldı. Nereye gittiğini bilemedik, sonraları da öğrenemedik. Zaten çok konuşmazdı, evde kendini çok anlatmazdı. Babamın denetiminden kaçmak için sık sık halamızın yanına kaçar, zaman zaman orada kalırdı. Altı aylık “ortadan kayboluş”tan sonra eve geri geldi. 1969 Yılı sonlarında askere gönderildi. Etimesgut Askeri Komutanlığında santralde görevlendirildi. O dönem askerlik 24 aydı. Askerlik dönemini zorlu geçirdi, Gökhan ın emre itaatsizlikleri oluyordu, çünkü sol muhalif kimlik özellikleri oldukça şekillenmişti.

Askerlik dönüşü yılında basın-yayın sektöründe çalıştı. Ankara’da Rüzgarlı sokak yerel günlük basın yayın merkeziydi, matbaalar da çoğunlukla oradaydı. Basın-İş Sendikası’nın günlük gazetesi Gündem’de, gündüzleri muhabirlik yapıyor, akşamları yazıları daktiloya çekiyor, düzeltmenlik yapıyordu.

Babam Almanya’dan dönmüştü, anne ve babamın isteğiyle siyasetten de uzaklaştıbileceği düşüncesiyle 1973 yılında evlendirildi ya da başı bağlanmak istendi. 1974 yılında ilk oğlu Mustafa dünyaya geldi. Kısa bir süre EGO da çalıştı. Bu arada lise eğitimini bitirmeye karar verdi. Gündüzleri çalışıyordu,Altındağ Yıldırım Beyazıt Lisesi gece bölümünde lise öğrenimini tamamladı ve birincilikle mezun oldu.

O dönemde Ankara Altındağ’da Halkevi vardı. Gökhan’da oraya gelip giderdi. Halkevine ihbar üzerine yapılan bir baskında gözaltına alındı ve tutuklandı. 1977-1979 yıllarını Niğde Kapalı Cezaevi’nde geçirdi. O dönem Niğde Cezaevi 68 kuşağının devrimci önder kadrolarının toplandığı bir yerdi. Niğde Cezaevinde kaldığı süre içerisinde siyasal ve örgütsel tercihini netleştirdi. Mücadelede kararlılığı tahliyesinden sonra devam etti. Tahliye olduktan sonra ailesi ile birlikte İstanbul’a yerleşti. İkinci oğulları Halil dünyaya geldi. Bir süre sonra Ankara’ya döndüler. Politik çalışmalarını sürdürdüğünü anlıyorduk ancak seyrek görüşüyorduk ve bize ne iş yaptığını nasıl yaşadığını hiç söylemezdi. Arkadaşlarını tanımazdık, nihayet hepinizin bildiği gibi 12 Eylül sonrası 1981 Nisanında gözaltına alındı, yine hepinizin bildiği gibi ağır işkenceler gördü. Ve tutuklandı. Cezaevinde kaldığı süreçte eşinden ayrıldı. Mamak Askeri Cezaevi, Ulucanlar ve Çanakkale cezaevlerinde toplam yedi yıl kaldı. 1987 Aralık ayı sonunda tahliye oldu. Tahliyesinden dört-beş ay sonra memleketi terk etmek zorunda kaldı on yıl ülkeye giremedi, beş altı yıl önce sağlık sorunları başladı. Almanya’nın Köln şehrinde gazete köşe yazarlığı, tanınan politik kişilerin yaşam belgesellerini yaptı.

Bildiğiniz gibi 18 Mart 2021 tarihinde kanser hastalığı sonucu Köln’de yaşamını kaybetti.

İzmir Emek ve Demokrasi Güçleri; SAVAŞLARA HAYIR, BARIŞA SES VER

İzmir Emek ve Demokrasi Güçleri Gündoğdu Meydanında  toplanarak 1 Eylül Dünya Barış Günü’nde emperyalist savaşlara karşı çıktı.  Praksis  Müzik Grubunun   dinletisiyle başlayan etkinlikte ,  savaşlara karşı barışa ses verilmesini istendi.   Katılımcılar,  “Savaşa hayır barış hemen şimdi”,   “Biji bratiya gelan”,   “Biji aşiti” “Yaşasın halkların kardeşliği, yaşasın halkların eşitliği ” , “Faşizme karşı omuz omuza”  sloganlarını  haykırdılar.. Açıklamaya HDP Milletvekilleri Murat Çepni ile Gülistan Kılıç Koçyiğit  ile Murat çepni de katıldı.

Açıklamayı Disk Ege Bölge Temsilcisi  Memiş Sarı okudu . Açıklama şöyle;

Hitler faşizminin 1939 yılında Polonya’yı işgal ederek ikinci dünya savaşını başlattığı tarih olan 1 Eylül, barış içinde bir dünya mücadelesini unutturmamak için “Dünya Barış Günü” olarak ilan edilmiştir. Dünya genelinde, barış isteyen halkların alanlara çıkarak taleplerini ifade ettiği gündür 1 Eylül.

82 yıl sonra bizler 1 Eylül Dünya Barış Günü’nü selamlarken, emperyalist dünyanın güçleri halklara savaş ve zorbalığı dayatmayı sürdürüyor. Emperyalist ülkeler, iktidarını sürdürmek için savaşı bir yol olarak görenler, savaşların doğurduğu insanlık dramını görmezden gelmeye devam ediyor. Dünya ve bölge halkları bir Dünya Barış Günü’ne daha savaşların kuşatmasında, barışa susamış olarak giriyor.

Sayıları son yıllarda hızla artan mülteciler ile dünya büyük bir insanlık krizi yaşıyor. Ülkemiz ise bu insanlık krizinin yaşandığı yer haline geldi. Sadece geçici koruma kapsamındaki Suriyelilerin sayısı 3 milyon 700 bini aştı. 2014-2021 yılları arasında üçüncü ülkelere (Kanada, ABD, İngiltere, Norveç vb.) yerleştirilen Suriyelilerin sayısı ise 17 bin 600 ile sınırlı kaldı.

Suriye, Afganistan ve Libya başta olmak üzere, yaşanan güç ve iktidar savaşlarında en çok kaybedenler; işçiler, kadınlar ve çocuklar oldu.

SAVAŞ; SİLAH SANAYİSİ İÇİN KÂR, HALK İÇİN YOKSULLUK VE ÖLÜM DEMEKTİR

Bölgemiz çatışma ve yaratılan gerilimlerin başlıca odaklarından biri. Suriye ve Libya harabeye döndü. Karadeniz kıyıları, Ortadoğu ve Kafkasya ülkeleri, Akdeniz’in kritik bölgeleri emperyalist yığınak altında bulunuyor. Başta ABD olmak üzere emperyalist ülkeler ‘barışın tesisi’ iddiasıyla gittiği her yere savaş ve yıkım götürüyor. Özellikle Ortadoğu, bitmeyen bir savaşın nesnesi olarak emperyalizmin savaş laboratuvarı olarak işlev görüyor.

ABD’nin yıllardır süren işgali ile yıktığı Afganistan’dan geriye, şimdi ABD ile anlaşarak iktidara yürüyen şeriatçı zorbalıktan başka bir şey kalmadı. Kadınlar başta olmak üzere, Taliban’ın şeriatçı zorbalığına ve her türlü siyasal gericiliğe hayır diyen insanların geleceği tümüyle yok edilmek isteniyor.

Son NATO ve G7 zirvesinde Çin’e karşı 2030’a kadar süreceği ifade edilen yeni bir “soğuk savaş” başlatıldı. Dünyanın en büyük savaş örgütü olan NATO Amerikan şefliğinde yeniden işler hale getiriliyor.

AKP iktidarı Yeni Osmanlıcı propaganda eşliğinde emperyalistlerin savaş senaryolarına ekleniyor, gerilim ve çatışmalardan yeni manevra alanları yaratmaya ve pay kapmaya çalışıyor. Suriye ve Afganistan başta olmak üzere yaşanan kitlesel göçlerin ve insani trajedinin sorumlusu emperyalist politikalar ve ateşe odun atmakta beis görmeyen AKP’nin dış politika anlayışıdır.

Halklara “ulusal çıkarlar” diye yutturulmak istenen savaş politikalarının işçi sınıfına ve ezilen halklara zerrece yararının olmadığının artık üstü örtülemiyor.

Süren savaşlar acı ve gözyaşı getirmekle kalmıyor, yaşamın her alanına sirayet ederek büyük ekonomik ve sosyal sorunlara da yol açıyor, devasa göçlere ve ekolojik yıkıma neden oluyor. Savaş, havalanmakta olan bir uçağın kanatlarına tutunarak kaçmaya çalışmak gibi acıtıcı, çaresiz ve ölümcül oluyor.

Emperyalist savaş politikalarının izdüşümü ülke içinde barışın önemini bir kat daha artırıyor. Tek adam yönetimi yapay kutuplaşmalarla ülkeyi gerilimlere sürüklerken Kürt sorununa ilişkin geleneksek inkâr çizgisini devam ettiriyor. Kayyum sistematiği ve kitlesel tutuklamalarla Kürt halkının iradesi yok sayılıyor. Taliban meşru görülürken 6 milyon insanın oy verdiği HDP terörist olarak hedefe konuyor. Siyasal cinayetler ve ırkçı saldırılar cumhur ittifakının kışkırtıcı kutuplaştırıcı politikaları ile desteklenirken halklar, tüm bu kışkırtmalarla ile savaşsız, çatışmasız bir ülkenin mümkün olmayacağına ikna edilmeye çalışılıyor. Oysaki Kürt sorununun kürtlerin kimliğiyle, diliyle, eşit hak ve özgürlükler temelinde çözülmesi demokrasi ve barışın bir arada yaşamanın teminatı olduğu her geçen gün daha çok anlaşılıyor. Savaş ve yıkım politikaları kaybediyor. Kaybetmeye devam edecek.

EMEKÇİYE YÜZDE 5 ZAM VERİLİRKEN KAYNAKLAR SİLAHLANMAYA AKTARILIYOR

Türkiye, OECD verilerine göre; 34 Avrupa ülkesi arasında gelir dağılımı eşitsizliğinin en yüksek olduğu ikinci ülke (birincisi Sırbistan). Öte yandan Stockholm Barış Araştırmaları Enstitüsü (SIPRI) tarafından açıklanan verilere göre, 2020’de silahlanmaya en fazla kaynak ayıran 16. ülke konumunda bulunuyor. Türkiye, NATO üyeleri arasında da ABD’den sonra milli gelirine göre silahlanmaya en fazla kaynak aktaran ikinci ülke.

AKP iktidarı; ABD ve NATO’nun planına bağlı olarak Afganistan’da arabuluculuk rolü üstlenmeye soyunarak; Taliban’la “bir farkımız yok” sözleriyle bu karanlık çeteye yeşil ışık yaktı. Erdoğan; ”Türkiye güçlü bir devlet olduğu için göçmen kabul ediyoruz daha da edeceğiz” diyerek ülkeyi batı emperyalizminin göçmen deposuna dönüştürürken, göçmenleri AB ile insanlık dışı bir pazarlığın metası haline getiriyor. Türkiye egemenleri Suriyeli, Afgan göçmenleri ucuz işgücü olarak sömürürken, diğer yandan yabancı düşmanlığı ile işçi sınıfının birliğini parçalamak için ırkçılığı körükleyip milliyetçilik üzerinden kitleleri yedeklemek istiyor.

Mülteciler emperyalistlerin ve işbirlikçisi devletlerin masasında pazarlık ve şantaj konusu yapılamaz. Olası göçlerde sınırlar, zulümden kaçan halka kapatılmamalı, savaş suçluları ayıklanmalı, geçişlerde kayıt altına alınarak mültecilere iltica ve üçüncü bir ülkeye geçme hakkı tanınmalıdır. Taliban hiçbir surette tanınmamalıdır.  

Afganistan’daki Taliban zulmüyle karşı karşıya kalan kadınlarla, emekçilerle ve tüm ezilenlerle ve ülkemize göç etmek zorunda kalan mültecilerle dayanışma içinde olacağız. Laiklik, bağımsızlık, demokrasi ve barışı ülkemizde ve bölgemizde kazanmak için emperyalizmine ve işbirlikçisi dinci gericiliğe karşı halkların kardeşliği ve dayanışmasını savunarak mücadeleyi yükselteceğiz.

BARIŞA HAVA KADAR SU KADAR İHTİYACIMIZ VAR

Savaş; demokratik, eşit, özgür ve adil bir yaşam hakkını engeller, işçi sınıfına daha fazla işsizlik, daha fazla yoksulluk ve sömürü getirir.  Emek sömürüsü, açlık, yoksulluk, işsizlik anlamına gelen savaşlardan doğrudan etkilenen işçiler, emekçiler halklar olarak bizler yaşanır bir dünya talebini yineliyoruz. Bu nedenle şiddetin çözümü emek, barış ve demokrasidir diyoruz.

Barışın hiçbir zaman olmadığı kadar yüksek bir sesle haykırılması, “çocuğun gördüğü düş” olmaktan çıkıp somut koşullarının sağlanması için mücadele etmeye devam edeceğiz.

İşçi sınıfı ve ezilen halklar olarak, emperyalizme ve işbirlikçi rejimlere karşı demokrasi, bağımsızlık, barış ve eşitlik mücadelesini yükselteceğiz. Savaşsız, sınırsız, sömürüsüz ve sınıfsız bir dünya için mücadele edeceğiz.

Tabii ki bundan 5 yıl önce ülkemizde de barış için ses veren akademisyenler haksız ve hukuksuzca ihraç edilmiş, yargılanmış barış için imza vermekten yaşamları pahasına geri durmamışlardır. Onları bir kez daha barış elçileri olarak tüm coşkumuzla alkışlıyoruz.

Savaşa karşı barış, ayrımcılığa karşı eşitlik, ırkçılığa karşı kardeşlik! 

 İZMİR EMEK VE DEMOKRASİ GÜÇLERİ”

İzmir Kadın Platformu sokağa çıktı; “Adkoturk İşçisi Yalnız Değildir.  Adkoturk Grevi Kazanacak”

İzmir Kadın Platformu Indomie Adkoturk  işçileriyle  Alsancak Halkbankası önünde dayanışma eylemi yaptı. “Adkoturk İşçisi Yalnız Değildir.  Adkoturk Grevi Kazanacak” pankartı açan kadınlar,  “Adkoturk grevi kazanacak “,  ” Adkoturk işçisi yalnız değildir”,   “Sendika haktır,  işten atmak suçtur”,  “Kod 29 kaldırılsın”, “Yaşasın kadın dayanışması”,  ” Yaşasın sınıf dayanışması”,   “Kahrolsun işçi düşmanları”,  ” İşçilere değil patronlara barikat”,   “Adkoturk’te direnen kadınlara bin selam”  sloganlarını haykırdı.

İzmir Kadın Platformu’nun açıklaması  şöyle;

“Tekirdağ Çerkezköy’de faaliyet gösteren sebze, tavuk, köri çeşnili hazır makarnalar üreten Endonezya-Suriye sermayeli Indomie Adkoturk fabrikasındaki işçiler 2017 yılında kötü çalışma koşullarına, düşük ücretlere, baskılara karşı anayasal haklarını kullanarak Tekgıda-İş Sendikası’nda örgütlendiler. Ancak Adkoturk patronu işçilerin anayasal hakkı olan sendikalaşma hakkını çiğneyerek Çalışma Bakanlığı’ndan gelen yetki tespitine itiraz etti. 4 sene süren hukuk mücadelesi 2021 yılının Şubat ayında kazanıldı. Çalışma Bakanlığı tarafından taraflara gönderilen yetki belgesi sonrasında toplu sözleşme sürecine girildi. Ancak İndomie Adkoturk patronu toplu sözleşme sürecinin hiçbir aşamasına uymadı, masaya oturmadı ve taslağı kabul etmedi. Sırtını devlete yaslayan Adkoturk patronu ne anayasa ne yasa ne mahkeme kararını dinledi.

Bu süreçte patron sendikalaşmayı kırmak için çoğunluğu kadın 21 öncü işçiyi kod 29 (ahlak ve iyi niyet kurallarına aykırılık) bahanesiyle iftira atarak işten çıkardı. İçeride de baskılarla, mobbingle sendikalaşmayı engellemeye devam etti. Bunun üzerine 130 gün fabrikalarının önünde direnişe geçen işçiler yasal sürecin de tamamlanmasıyla direnişlerini 23 Ağustos’ta greve taşıdılar.

Salgın ve artan ekonomik kriz sistemin ilk gözden çıkardıklarının kadınlar olduğunu bir kez daha ortaya koydu ama eşitsizlik ve ayrımcılık ile mücadele kadınların her dönemdeki gündemi. Kadınlar bu sermaye düzeninin ve erkek egemenliğinin yarattığı, iktidarın ise beslediği cinsiyetçi politikalarla çalışma hayatından ev hayatına kadar yaşamın her alanında karşı karşıya kalıyor. Ayrımcı muameleler henüz iş görüşmelerinden başlıyor. Erkeklerin muhatap olmadıkları sorular, kadınlara bir işe alınma şartı olarak soruluyor. Aynı işlerde daha düşük ücretlere çalıştırılan kadınlar esnek çalışma saatlerine, güvencesizliğe itiliyor. Üstelik kadınların mesaisi eve geldiklerinde de devam ediyor. Ev işlerine koşturulan kadınlar ayrıca erkek şiddetine, baskıya, tehdide maruz bırakılıyor. Şiddet ve baskı, kadınları hizada tutmanın bir aracı olarak kullanılıyor.

Tüm bunlara karşı kadınlar meydanlarda seslerini yükseltmeye, kazanılmış haklarını korumaya, ekmeğini büyütmeye, hayatlarını kazanmanın mücadelesine devam ediyor. Dün bunu Adkoturk emekçisi kadınlar gücüyle, direnciyle kadınların mücadelesini ve öncülüğünü bir kez daha herkese gösterdi. Adkoturk patronunun ve polisin tam teşekküllü grev kırıcılığına rağmen pek çok işçi grev alanında yerini aldı. Ama özellikle kadın işçiler polislerin önünde kenetlenip zincir oluşturarak, kendilerine yapılan baskının önüne geçmek için kahramanca direndiler.

Bugün Adkoturk işçilerinin ve mücadelede en öne geçen kadınların grevi sadece ekmeklerini kazanmanın mücadelesi değildir. Aynı zamanda kadını ucuz iş gücü olarak gören, çalışma hayatından ve toplumdan ayırıp eve hapseden erkek egemen kapitalizme ve onun bu topraklardaki temsilcilerine verilmiş bir yaşam mücadelesidir. İzmir Kadın Platformu olarak hakkını aramak için mücadele eden, jandarmanın-polisin önünde korkmadan, yılmadan dimdik duran kadınlara selam gönderiyoruz. Bu grevin hepimizin olduğunu bir kez daha vurgulayarak tüm İzmir’li kadınları greve destek olmaya, Adkoturk işçisi öncü kadınların seslerini duyurmaya davet ediyoruz.”

 

 

 

 

 

 

Foça Ilıpınar Gölyüzü mevkiindeki, pasa tepeleri havayı, toprağımızı, yeraltı sularımızı, kirleterek, zeytinlikleri ve makilik alanları yakıp yok ediyor..Derhal kapatın..yeter artık!

 

Foça Ilıpınar Gölyüzü mevkiinde  Ağustos ayı içerisinde  3. kez yangın çıkması yöre halkını ve yaşam savunucularını kaygılandırdı. Aliağa demir-çelik havzasının atıklarıyla oluşan pasa tepeleri çevrede havayı solunamaz, yer altı sularını kullanılamaz, toprağı kirleterek verimsiz hale getirmeye devam ediyor. Toprağı, suyu ticarileştirerek yaşanabilir olmaktan çıkaran, sadece kar amaçlı özel kullanım kaynağı haline getiren kapitalist mantık ve uygulama;  yaşamı, çevre köyleri, doğayı tehdit etmeye devam ediyor. Denetlenmeyen, hiçbir biçimde önlem alınmayan, plansız olarak genişleyen atık alanı-pasa tepeleri  yemyeşil doğayı çöplük haline getiriyor yangın çıkma olasılığını ve potansiyeli arttırmaya devam ediyor.

Ekolojik dengenin bozulmasının yaşanabilir ve geleceğe devredilebilir yaşam alanlarını yok ettiğini,  savunan yöre yaşayanları, köylüler, muhtarlar, çevre ve yerel platformlar;  Foça Çevre ve Kültür Platformu (Foçep), Foça Forum, Yeni Foça Forum, Foça Barış kadınları, Foça Kent Konseyi Çevre Meclisi, Foça Kent konseyi, İzmir Çevre Gönüllüleri Platformu,  Foça CHP kadın Kolları, sorunla ilgili olarak ortak bir basın açıklaması yaptılar. Açıklamaya Foça Belediye Başkanı  Fatih Gürbüz  de katıldı. Basın Açıklaması metnini Yeniköy muhtarı Hasan Ercan okudu.  Açıklama şöyle:

“Sevgili dostlar.

Hepinizi sevgiyle saygıyla selamlıyoruz.

İyi ki varsınız. Hoş gelmedik biliyorum. Umarım bu gelişimiz de boş olmaz!!!

Sizlere bir metin okuyacağım.

“Bizler Foça’nın havasından suyundan ekmeğinden vücut bulmuş insanları olarak, havamıza suyumuza ekmeğimize karşı yapılan bu saldırıyı, bu insanlık suçunu duyurmak için toplandık,

Bunun için bir olduk ve bu saldırı devam ederse binler, on binler olacağımızı da herkesin bilmesini istiyoruz.

Ilıpınar Gölyüzü mevkiinde 6 Nisan Cumartesi günü ikinci kez çıkan yangının ardından dün de daha henüz bir ay geçmeden 3. Kez aynı alanda yangın çıktı. 6 nisandaki yangın 48 saat sürmüştü. Bu bakalım ne zaman sönecek? Bu nasıl bir iştir. Bu nasıl bir aymazlıktır. Gencelli,  Ilıpınar,  Yenifoça,   Kozbey’li dumanlar altındadır.

Bu bölgede yıllardır açtığımız davalara, çığlıklarımıza, ne zaman kulak verilecek.

İlla birileri kameralar önünde canlı yayın ölene kadar mı?  Ancak bu lanet maalesef birden bire öldürmüyor. Sinsice, yavaş yavaş öldürüyor. Önce yer altı yerüstü sularımızı kirletmeyle başladılar, sonra toprağımızı şimdi sıra havamıza geldi, yavaş yavaş ölüyoruz.

Bu daha ne kadar sürecek bizleri buralardan gönderilene kadar mi? yoksa öldürene kadar mı?  Söyleyin de bilelim.

Cüruf depolama tesisindeki ilk yangın hakkında bilirkişi raporuna göre; depolanan malzemelerden açığa çıkan yanıcı gazların, sıcaklığın ve nemin etkisi ile kızışarak reaksiyon oluşturduğu, kolay yanıcı maddelerin tutuştuğu sonucuna varılmıştı. Bu kolay yanıcı maddeler nedir Cüruf zaten yanmış bir maddedir. Nasıl bir daha kolay yanar. Başka bir plastik, ambalaj, kagıt atıklar çöpler olmasın bunlar…

Her şeyin bir sınırı olduğuna göre Para kazanmanın bir sınırı olmalı. Daha dumanı üstünde tüten cürufu, başka atıklarla beraber vahşice depolayacaksın,  sonra da diyeceksin açığa çıkan gazlar, nem sıcağın etkisiyle.

Bölgedeki kirleticilerin denetlenmesini ve yeni işletmelere faaliyet izni verilmemesini talep ediyoruz. Derhal bu tesis kapatılmalı Gölyüzü mevkii kurtarılmalıdır. Yer altı sularımızın en önemli su havzasına ait bu vadi derhal boşaltılmalıdır.”

Sevgili dostlar bu metin 6 Mayıs 2019 da kaleme aldığımız bir basın duyurusu.

Ne kadar zaman geçmiş?   2 yıl 3 ay.

Peki bu süre içinde ne oldu?

Sayısız yangınlar çıktı.

En son 12 Ağustosta.

Hem de bu sefer ağaçlarımız, zeytinlerimiz, canlarımız yandı.

İşte hala kokusunu duyuyoruz.

Yetti mi? Yetmedi !!!

Daha 3 gün önce

İzmir Demir Çelik tesisinin atık depolama alanında yangın çıktı.

Nefes alamadık.

Boğulduk.

Peki başka neler oldu?

Bu tepeler dağ oldu.

Ağaçlarımız daha da karardı.

Sularımız daha da kirlendi.

Topraklarımız daha da zehirlendi.

Bitiyoruz.

Ölüyoruz.

Yeter artık.

Buna bir son verelim.

Sel, deprem, yangın, kuraklık …..

Her gün başka bir felaket.

Derelerimiz, denizlerimiz bir bir tükeniyor.

Tabiat Ana isyan ediyor

Daha ne bekliyoruz, haydi!

Ağacı ile,

Suyu ile,

canlısı ile

Yaşam kutsaldır!!!

Gelin hep birlikte buna bir son verelim.

İş işten geçmeden!!

Tekrar ediyoruz:

GÖLYÜZÜ KURTARILMALIDIR!

KURTAR! KURTAR! KURTAR!

Tehlike saçmaya devam eden bu tesisi derhal kapatın!

KAPATIN!

Yer altı sularımızın en önemli su havzasına ait bu vadiyi derhal boşaltın!

BOŞALTIN!

Bölgede hukuksuz olarak çalışan işletmeleri durdurun!

DURDURUN!

YETER ARTIK”

 

İzmir Emek ve Demokrasi Güçleri; Tüm demokrasi güçlerini iktidarın gerici, kutuplaştırıcı politikalarına karşı, herkesin yaşam hakkının kutsal olduğu, eşit, özgür ve güvenli bir şekilde yaşayacağımız demokratik bir ülke mücadelesinde birleşmeye çağırıyoruz.

İzmir Emek ve Demokrasi Güçleri,  ırkçı saldırılara, orman yangınları ve seller karşısında AKP MHP faşist iktidar blokunun  can ve mal kayıpları, doğanın tüm canlılarının,  ağaçlarının, kelebeğin, börtü böceğin kısaca ekolojik dengenin yok  olması karşısında yetersiz  tedbirlerini protesto etmek için, Türkan Saylan  Kültür Merkezi önünde basın açıklaması yaptı.  Katılımcılar  “Yakıyorsunuz, yıkıyorsunuz yok ediyorsunuz , yönetemiyorsunuz ” pankartı arkasında toplandı.  “Afet değil, yapma rant savaş düzeniniz öldürüyor”  ve “Yangından sele sisteminiz çürümüştür”  dövizleri de  açıldı.  Açıklamada, sık sık “Faşizme karşı omuz omuza” sloganı atıldı.

Açıklamayı,  Kamu Emekçileri Konfederasyonu (KESK) İzmir Şubeler Platformu Dönem Sözcüsü Mustafa Güven, yaptı.

Açıklama şöyle,

 “YÖNETEMİYORSUNUZ

Neredeyse ülke aylardır bir felaket sarmalının içine düşmüş ve bundan çıkamıyor. Yolsuzluk, mafya, rant ilişkileri ile halkın malları, ülkenin yeraltı ve yer üstü kaynakları, doğası yağma edilmesinin sonuçlarını ülkemizde her doğa olayının bir felakete dönüşmesine üzülerek şahit oluyoruz.” Bir yanda ormanlar yanıyor, su yok; diğer yanda selde insanlarımız boğularak ölüyor. “AKP iktidarı yaşanan her sorunda önce sorunu yok saymayı, mecbur kalırsa sorunun kaynağı olarak muhalefeti suçlamayı hatta çoğu zaman yangına körükle gitmeyi tercih ediyor ya da mecbur kalıyor.

Tüm kamu bürokrasisi durmuş kamunun kaynaklarının yağmalanmasının sonucu önlenebilir doğal olaylarının felakete dönüşmesini izliyor. Hatta felaketlere kendi imkanıyla seferber olan vatandaş veya kimi kuruluşların yaptıkları çağrılar devletin acizliğini ortaya koyduğu için engelleniyor, tehdit ediliyor hatta hedefe konuluyor. Bütçeden sürekli sermayeye teşvik yaratılırken, ormanlar yanarken bir yangın söndürme uçağı dahi kaldırılamıyor, her yoğun yağış bir sel felaketine dönüşürken insanlar evsiz barksız çaresiz bırakılıyor.

Ormanları yakan hava sıcaklıklarından çok maalesef alınmayan önlemler ve iktidarın rant politikalarının bir sonucu olduğunu görüyoruz. Orman Genel Müdürlüğünün resmi verilerine göre; son beş yılda yıllık ortalama 2 bin 771 yangına karşılık 11 bin 819 hektar orman alanı yandığını, önceki beş yılda ise 2 bin 492 yangında 6 bin 372 hektar alan yanmış Bu verilere göre; yıllık ortalama yangın sayısı yüzde 11,2 artarken yanan alan miktarı yüzde 85,5 artmış durumda, yangınlara müdahalede ise gönüllüler, yardım kuruluşları adeta devletin yerini almış durumda.

Aynı basiretsizlik sel felaketlerinde de yaşandı. Giresun Dereli, Artvin ve Van’da yaşanan sellerden sonra Kastamonu Bozkurt, Sinop Ayancık ve Samsun başta olmak üzere diğer illerimizde yaşanan seller sadece mal kayıpları ile sınırlı kalmadı ve çokça da can kaybına sebep oldu. Biliyoruz ki, yağmurun yağışı doğal bir süreçtir fakat yağan yağmurun sele dönüşerek can ve mal kaybına sebep olması başta siyasi iktidarın ve yerel yönetimlerin akarsu ve derelere müdahalesinin sonuçlarını yaşıyoruz. Dere yatağına geri döner’ atasözünü unutan siyasi iktidarlar ve belediye yönetimlerinin ihmalleri nedeniyle yağışların fazlalaşması sonucu dereler eski alanlarını geri alırken can ve mal kayıplarına neden olmuştur. ‘Ne yapalım doğal afet’ sözü iktidarın suçunu örtbas etme çabasından başka bir şey değildir.  Esas felakete sebep olanlar HES’ler ve dere yataklarının imara açan iktidar ve belediye yönetimleri olduğu açıktır.

İktidarın orman yangınları ve sellerin yarattığı yıkımın yükünü IBAN göndererek vatandaşa yüklemeye çalışması bir yönetememe halinin açık itirafıdır. Tüm vatandaşların ihtiyaçlarının acilen kamu kaynakları ile karşılanmalı ve temelde bu felaketlere sebep olan politikalardan derhal vazgeçilmelidir.

Tek Adam Saray rejimi ve ortakları halkın gerçek sorunlarına çözüm bulmak, orman yanıyorsa söndürmek, önlem almak, sel oluyorsa felakete neden olan rant politikalarından vaz geçmek v.b işleri yapacağına gerici, ırkçı politikalarda ısrar ediyor. Bunun sonucunda ülkenin dört bir yanında nedeni ne olursa olsun daha sonra ırkçı kışkırtmalara neden olan saldırılar meydana gelmeye devam ediyor. Son iki ayda İzmir’de HDP İl Binasında Deniz Poyraz’ın katledilmesi dahil en az sekiz saldırının meydana geldiği; 2010 Yılından bu yana ise 280 ırkçı saldırıda 15 kişinin öldüğü , 97 kişinin yaralandığının İnsan Hakları örgütlerinin verilerine yansıdığını görüyoruz. Maalesef iktidarın yarattığı kutuplaştırıcı iklimin sözde bazı muhalif kesimleri de etkisi altına aldığını görüyoruz. Bolu Belediye Başkanının mültecilere yönelik ayrımcı uygulaması bu politikaların bir sonucudur ve kabul edilemez.

Emperyalist projelere uygun olarak Suriye’de kışkırtılan iç savaşa Türkiye’yi taraf eden iktidar, bu savaşın sonucu olarak ortaya çıkan kitlesel göçleri de fırsat olarak gördü. Milyonlarca mülteci yerinden yurdunda edilirken AKP bunu fırsata çevirerek AB’ye karşı koz olarak kullandı, yetmedi insanlık dışı bir şekilde ekonomik krizin yönetmek için sermayeye kayıt dışı ucuz iş gücü de sağlanmış oldu. Hatta iktidar açıkça kayıt dışı mültecileri ekonominin belkemiği olarak görmektedir.  Öte yandan gerici ırkçı politikalarla bizzat bu zorunlu göçlerin sebeplerin sorumlusu olan AKP iktidarı tarafından kışkırtılarak, ülkede sürekli olarak bir savaş, faşist saldırılara açık bir siyasal iklimin yaratıldığını görüyoruz.

UYARIYORUZ.

Yaşadığımız işsizliğin, yoksulluğun, zamların, yangınların, sel felaketlerinin sorumlusu mülteci ve göçmenler değildir. Onlar bu sürecin mağdurlarıdır. Gerek kimi siyasetçilerin söylemlerinde gerek basın yayın organlarında ve gerekse de sosyal medyada her gün çeşitli örneklerini gördüğümüz ırkçı, yabancı düşmanı dilin, failleri değil mağdurları suçlayan söylemlerin sorunları daha da derinleştirdiği açıktır. Bu söylemler toplumda kutuplaşmaları derinleştirmekte, provokasyona açık bir zemin hazırlamaktadır. Muhalafetin de bu popülist gerici politikalardan etkilenen, oy devşirme kaygısı ile çanak tutan değil tam aksine çözüm üreten barıştan demokrasiden yana bir tutum alması önemlidir. Aksi takdirde tek adam rejiminin iktidarını korumak için sarıldığı kutuplaştırıcı politikaların tuzağına düşülmüş olur, ve bu gerici, ırkçı, kutuplaştırıcı politikaların bedeli tüm toplum için ağır olur.

Bu ülkedeki tüm faşist gerici saldırıların sorumlusu siyasal iktidarın Saray Rejiminin ta kendisi olduğunu biliyoruz, görüyoruz.  Tüm demokrasi güçlerini iktidarın gerici, kutuplaştırıcı politikalarına karşı, herkesin yaşam hakkının kutsal olduğu, eşit, özgür ve güvenli bir şekilde yaşayacağımız demokratik bir ülke mücadelesinde birleşmeye çağırıyoruz.

İZMİR EMEK VE DEMOKRASİ GÜÇLERİ”

Nerede yaralı bir yürek varsa, haksızlığa, katliama, işkenceye maruz bırakılan bir canlı varsa “SİZİNLEYİZ BİRLİKTEYİZ, DAYANIŞMAYLA GÜÇLÜYÜZ ve mücadele ederek kazanacağız

Şengal’de 3 Ağustos 2014 tarihinde DAİŞ tarafından gerçekleştirilen  Êzidî Soykırımı’nın yıldönümü dolayısıyla   Türkan Saylan Kültür merkezi önünde Kadınlar Birlikte Güçlü platformu  açıklama yaptı, temsili olarak kara çarşaflarını atıp, uğradıkları işkencelere dikkat çektiler.  Açıklama şöyle;

“Bugün 3 Ağustos. Şengal’de katliama ,tecavüzlere maruz bırakılan, köle pazarlarında satılan, yerinden yurdundan türlü işkencelerle sürülen Ezidi halkına, Ezidi kadınlara yaşatılan türlü zulümlerin 7.yılı.

Kadınlar Birlikte Güçlü İzmir olarak; bu katliamda köhnemiş zihniyete sahip  katil DAİŞ eliyle türlü acılara, işkencelere maruz bırakılan Ezidi halkının yanında olduğumuzu, kız kardeşlerimize yaşatılanlara hiçbir zaman sessiz kalmayacağımızı burdan bir kez daha haykırıyoruz.

SAVAŞLARI egemenler çıkarır ve bundan en çok kadınlar ve çocuklar zarar görür.

Katliamın, tecavüzün iyisi, haklısı olamaz!

Devletli uygarlık sistemine geçişle hiyerarşinin oluşmasıyla birlikte sınıflar ortaya çıkmış, efendi köle ilişkilerinin zemini oluşmaya başlamıştır. Artı ürünün  ortaya çıkışıyla mülk sahiplerinin  yoksullar üzerine tahakkümü baş göstermiş, ataerkiyle de gücünün doruğuna ulaşan bu zihniyet  yoksullar, kendine benzemeyenlerle birlikte en çok kadınları vurmaya, köleleştirmeye devam etmiştir. Artık en çok ezilen, güçsüz bırakılan, sesi kısılan, yok sayılan kadın sınıfı olduğu için de tarihten günümüze en büyük zulme maruz bırakılanlar her yerde farklı boyutlarda da olsa kadınlar ve lgbti+lar olmuştur.

Sözde efendiler, köle olarak gördüğü tüm kesimleri tahakkümü altına almak için  böl parçala yönet yaklaşımı çerçevesinde her türlü  ayrımcı, tekçi,c insiyetçi, dinci, milliyetçi politikalarıyla “eşsiz” zor yöntemlerine başvurmuş ve zamanla bu konuda kendilerini epeyce geliştirmişlerdir.

Zorla alıkoyma, tecavüz, gasp, yağma, talan, işkence, sürgün, katliam… hiçbir zaman vazgeçemedikleri ve egemenlerin kendi çıkarları için sürekli olarak yenilediği, kamunun tüm kaynaklarını bu işe aktardığı yöntemler olmuştur, olmaya da devam ediyor. Kâr ve iktidar uğruna çıkarılan savaşlar her dönemde en çok kadınları ve çocukları vurmuştur. Kadın emeği yok sayılmış, adın iradesi görünmez kılınmış, kadın bedeni herkesin tüm hücrelerine kadar kullanabilecekleri, üzerinde pazarlık yapabilecekleri bir mülke, nesneye dönüştürülmüştür. Hiçbir dönem insan statüsüne konulmamıştır kadınlar. Bu saldırılar çoğu zaman insanların dini duyguları istismar edilerek, inançları kullanılarak, y alan ve yanlış bilgilendirmelerle toplum manipüle edilerek gerçeklestirilmiş  ve tüm bu yalanlara inananlar bu zulüm karşısında adeta lâl olmuştur. Sessizliğin, tepkisizliğin ölüm getirdiğinin ve halklar üzerinde oynanan oyunların  farkında olan biz kadınlar ve Lgbti+lar, t opluma yaşatılan zulümlere de,  İnsanlık adının kirletilmesine de, yerleşim alanlarımızın, doğamızın rant ve iktidar uğruna yangın yerine çevrilmesine de asla razı olmayacağız ve asla sessiz kalmayacağız. Nerede yaralı bir yürek varsa, haksızlığa, katliama, işkenceye maruz bırakılan bir canlı varsa “SİZİNLEYİZ BİRLİKTEYİZ, DAYANIŞMAYLA GÜÇLÜYÜZ ve mücadele ederek kazanacağız” demeye devam edeceğiz.

Ayrımcı politikalara, yağmaya, talana, ranta, gaspa, tecavüze, şiddetin her türlüsüne karşı her yerde sözümüzü birleştirmeye, demokratik bir toplumda, özgür ve eşit bir şekilde bir arada yaşamaya devam edeceğiz. Asla vazgeçmeyeceğiz.

Yaşasın halkların eşitliği

Ezidi halkı yalnız değildir.

Yaşasın kadın dayanışması

Jin jiyan azadi

Kadınlar Birlikte Güçlü İzmir”